Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu
Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu


စာေပျမဳိ ့ေတာ္သုိ ့ လာေရာက္ၾကသူ အေပါင္း က်န္းမာခ်မ္းသာ ၾကပါေစလုိ ့ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါသည္ခင္ဗ်ာ...>>အားလုံးကုိေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ...မန္ဘာ၀င္ျပီးအားေပးေနာ္..။

စာေပျမိဳ့ေတာ္တြင္ Member၀င္ရန္

Followers


စာလံုးေျပာင္းရန္
အေသး ပံုမွန္ +ၾကီး ++ၾကီး
Showing posts with label Paralawka. Show all posts
Showing posts with label Paralawka. Show all posts

Monday, January 13, 2014

တေစၱ ေျခာက္ေသာည (တဲအတြင္းမွ နာနာဘာ၀)´

`ဂ်ိမ္း…ဂ်လိန္း ဂ်ိမ္း..ေ၀ါ..ေ၀ါ..ေ၀ါ´
မုိးမွာ သည္းၾကီးမဲၾကီး ရြာသြန္းေနလွ်က္ ေလမ်ားကလည္း အဆက္မျပတ္တုိက္ခတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေလသံနွင္မုိးသံ တုိ့မွာေရာေနွာေနခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ညေနေစာင္းမုိးခ်ဳပ္လုစ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္းကလည္းေမွာင္မည္းစျပဳ ေနျပီမုိးကလည္း တိတ္မည့္ပုံမေပၚေပ။ သည့္အတြက္ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာ နားခုိရမည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ တစ္ကုိယ္လုံးကုိ လုံေစတဲ့ မုိးကအက်ီၤရွည္ၾကီးတစ္ထည္မွလဲြ၍ ဘာမွမပါေပ။ လမ္းမွာလည္း ေတာလမ္းေလးျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ရႊံ့ဗြက္မ်ားမွာထူထပ္ေနေပသည္။ ဒီ့အျပင္ မုိးခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးကုိ ကၽြန္ေတာ္အဘယ္သုိ့မွ် ပုံကန္ရမည္နည္း.. မုိးအတြက္ အကာအကြယ္ယူရေပဦးမယ္။ တျခားမစဥ္းစားေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္၏မ်က္စိမ်ားက နားခုိရန္ေနရာေကာင္းေကာင္းရဖုိ့ ေဆာ့ကစားရွာေဖြေနခဲ့ ပါသည္.။ မၾကာမီ ေမွာင္လုေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္ ထဲမွ မထင္ရွားသည့္ ၀ုိးတုိး၀ါးတား အရာ၀တၳဳ တစ္ခုကုိကၽြန္ေတာ္ေတြ့လုိက္ ရတယ္။ ထုိအရာသည္သက္မဲ့ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေျခလွမ္းမ်ားကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ကာ `ဒါဟာငါ့အတြက္ တည္းခုိစရာေနရာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နုိင္တယ္ ´ ဟုစိတ္ကေရ၇ႊတ္ရင္း မထင္မရွားျမင္ေနရေသာ အရာ၀တၳဳဆီကုိ ဦးတည္ခဲ့ ပါသည္။ အနားေရာက္မွ တဲေလးတစ္လုံးျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အတုိင္းမသိ ၀မ္းသာသြားခဲ့့တယ္။
အဆုိပါတဲေလး၏ အမုိးမွာေကာင္းမြန္၍ တဲအတြင္း၌ ေျခာက္ေသြ့ေနမည္ဟု တဲ ေလး၏အသြင္အျပင္ကုိၾကည့္ ၍ကၽြန္ေတာ္ယူဆ မိ လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ တဲမွာလူေနဟန္ရွိမည္မတူ ။တံခါးမွာ ေသာ့မရွိေပမယ့္ဂ်လက္ ထုိးထားေလသည္။ မုိးမွာလည္းပုိ၍ပင္ သည္းလာသည္ဟုထင္ရေပသည္။ ထုိတဲအတြင္းမွာတစ္ညတာ တည္းခုိရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြေ၀မေနေတာ့ပဲ တံခါးဂ်လက္ကုိ ဖြင့္ကာတဲ ထဲသုိ့၀င္ခဲတယ္။ တဲအတြင္းမွာ ေမွာင္ျပီးထုိင္းမႈိင္းေနသည္ကုိေတြ့ရေပသည္။ အသင့္ပါလာေသာမီးျခစ္ကုိ တစ္ခ်က္ျခစ္လုိက္ရာ တဲအတြင္းသုိ့၀င္ေရာက္သည့္ မည္းနက္ေသာလမ္းကုိ မီးေရာင္ျဖင့္ျမင္ေတြ့လုိက္ရေပသည္။ ခုလုိစိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာညမ်ဳိး လူသူမရွိတဲ့ အရပ္တြင္ ရွိသည့္လမ္းကေလးမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားမည္ကုိ အနည္းငယ္သာစုိးရိမ္ဖြယ္ရွိေသာ္လည္း တဲတံခါး၀ကုိ လုံျခဳံမႈရွိေအာင္ ဂရုတစုိက္ပိတ္လုိက္ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္မီးျခစ္တစ္ခ်က္ထပ္ျခစ္ျပီး အတြင္းလမ္းေလးအတုိင္း၀င္ေရာက္ခဲ့ရာ အခန္းငယ္တစ္ခန္းကုိေတြ့ရေလသည္။ ထုိအခန္းငယ္တြင္ေလေကာင္းေလသန့္ရေသာေၾကာင့္ ေနသာထုိင္သာရွိသြားခဲ့ တယ္။ ထုိ့ျပင္သံေခ်းတက္ေနေသာ မီးဖုိတစ္လုံးကုိ ေတြ့ရွိရေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏အတြင္းတြင္ခံ ၀တ္ထားေသာ အက်ီၤမွ အပုိင္း တစ္ခ်ဳိ့ကပါလာေသာဓားျဖင့္ ျဖတ္ယူျပီး မီးေမႊးလုိက္ရာ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္ မီးလင္းလာခဲ့သည္။ မီးဖုိ၏အေနာက္ဖက္တြင္ သစ္သားမ်ားပုံထားတာေၾကာင့္ မီးေမႊးရန္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလုပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ဟု ထင္သည္.။  ကၽြန္ေတာ့္၏ ဘြတ္ဖိနပ္ကု္ ခၽြတ္ကာ ေျခာက္သြားေစရန္ မီးဖုိေဘးတြင္ေထာင္ထား လုိက္တယ္။ အားလုံးအဆင္ေျပသြားျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ၏ခႏၵာကုိယ္ကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ့လွဲခ်လုိက္ပါသည္။ ခဏတာေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ္.. နိူးလာတဲ့ အခါ မီးဖုိမွမီးမ်ားက ၀င္လက္စြာေတာက္ေလာင္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကာရွည္စြာ အိပ္မရေပ။
ထုိအျပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ခႏၵာကုိယ္ထုံထုိင္းကုိက္ခဲမႈကတစ္ေၾကာင္း ၊ၾကမ္းေပၚတြင္လွဲ၍ အိပ္ရသျဖင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏သြား လာလႈပ္ရွားသံမ်ားကုိ ၾကားေနရသျဖင့္ ၾကာၾကာမအိပ္နူိင္ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ တဖက္သုိ့ ကုိယ္ကုိ လွည့္ျပီး အိပ္မည္ျပဳရာ အခန္းဆီသုိ့လာသည့္ ေျခသံကုိၾကားေနရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ထိတ္လန့္ သြားခဲ့ တယ္။ ျပတင္းေပါက္မ်ားကု္ပ်ဥ္ျပားနွင့္ အေသပိတ္ထားသည့္အျပင္ အ၀င္တံခါးကုိလည္းကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာပိတ္ခဲ့ ျခင္းျဖစ္၍ တဲအတြင္းသုိ့ ၀င္ရန္အေပါက္မရွိေပ။ ထုိ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္အတန္ေၾကာက္လန့္ သြားေသာ္လည္း ထ၍ရင္ဆုိင္ရသည္မွ တစ္ပါး အျခားမရွိပါေတာ့ေခ်။ ထုိ၀င္လာေသာလူစိမ္းသည္ သြက္လက္ျခင္းမရွိ ၊မီးေတာက္ေနေသာမီးဖုိ ဆီသုိ့တေျဖးေျဖး  ေလွ်ာက္၍သြားေလသည္။
သူသည္အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သတိျပဳမိဟန္ မတူေခ်။ ထုိလူမွာမီးဖုိ့ရွိရာသုိ့ တည့္မတ္စြာ ေလွ်ာက္သြားရင္း သူ၏စြတ္စုိေနေသာ လက္အစုံကု္္ိ မီးကင္ေနေလသည္။ ထုိလူကုိကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေခ်မျပတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ျပီး အကဲခတ္ေနမိသည္။ ထုိလူမွာခုလုိညမ်ဳိးတြင္ လူသားတစ္ေယာက္ၾကဳံေတြ့ရသည့္ စုိစြတ္မႈထက္ပင္ ပုိ၍ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး စုိစြတ္

Tuesday, December 31, 2013

ႏွင္းဆီနီနီ သက္ေသတည္လ်က္(ပရေလာက)

Craton
ည ၁၂ နာရီ ၁၀ မိနစ္။ မိုးရြာျပီးစ ပတ္၀န္းက်င္သည္ ေအးျမလတ္ဆတ္လို႔ေနသည္။ တစ္ျပန္႔တစ္ေျပာ ကြင္းျပင္က်ယ္တို႔ဆီမွ ျဖတ္၍တိုက္ခတ္လာေသာ ေလတျဖဴးျဖဴးေၾကာင့္ သစ္ခက္သစ္ရြက္မ်ားမွ ျမက္ပင္မ်ားအဆံုး သံစဥ္တစ္ခုလို တညီတညာထုတ္လႊင့္ရင္း ညီညာစြာယိမ္းႏြဲ႔သြားၾကသည္။ တစ္ညလံုး သည္းသည္းမဲမဲ ရြာေနခဲ႔ေသာမိုး ယခုမွတိတ္စျပဳသည္။ လကထိန္ထိန္သာေနသည္။ ဗညားတစ္ေယာက္ လမ္းသြယ္ေလးနံေဘးရွိ ကုကၠိဳလ္ပင္ေအာက္၌ မတ္တပ္ရပ္ေနခဲ႔သည္မွာ ၁၀ မိနစ္ခန္႔ရွိျပီျဖစ္သည္။ စက္ရပ္သြားေသာကားကို တတ္ သေလာက္မွတ္သေလာက္ စက္ဖံုးဖြင့္ဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔လုပ္ေနသည္မွာလည္း ၁၀ မိနစ္ခန္႔ရွိျပီ။ တုန္ရီစြာျဖင့္ ကားထဲမွအေပၚအက်ႌကိုဆြဲယူလိုက္သည္။ ဘတၳရီမရွိေတာ႔ေသာ လက္ကိုင္ဖုန္းကို စိတ္မရွည္စြာ စိုက္ၾကည္႔မိသည္။ တစ္လမ္းလံုး ပ်င္းပ်င္းရွိဖုန္းခ်ည္း လွိမ္႔ေျပာေနမိခဲ႔ေသာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုလည္းေဒါသထြက္ေနသည္။

ထိုစဥ္ မ်က္လံုးေထာင့္နားမွ အသြင္ကြဲေသာအရိပ္တစ္ခုကို ဖ်က္ခနဲျမင္လိုက္မိသလိုရွိသျဖင့္ ေခါင္းကိုဆတ္ခနဲ အလ်င္အျမန္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္မိသည္။ ပန္းႏုေရာင္ထီးရွည္တစ္လက္ကိုလက္မွာ ခ်ိတ္ထားျပီး ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက သူ႔အနားေရာက္ေနသည္မသိေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ရုတ္တရက္ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ တြန္႔ခနဲျဖစ္သြားသည္။

"မင္း.. ဘယ္သူလဲ။ ဒီအခ်ိန္ၾကီး ဒီနားကိုဘာလာလုပ္တာလဲ"


"ရွင္ေတာ္ေတာ္ခ်မ္းေနျပီထင္တယ္။ ကြ်န္မက ဟိုးမွာျမင္ေနရတဲ႔အိမ္က။ အိမ္ေပၚကေနလမ္းဖက္ကိုၾကည္႔မိတုန္း မိုးသည္းၾကီးထဲမွာ ကားတစ္စီးဆိုက္တာျမင္လိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ႔ ရွင္ထြက္လာျပီးဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔ ကားကိုဟိုလိုလုပ္ဒီလိုလုပ္နဲ႔ျမင္လို႔ အခက္အခဲတစ္ခုခု ျဖစ္ေနမယ္ထင္တာနဲ႔လာေမးတာပါ။ ကားပ်က္သြားလို႔လား"

"ဟုတ္တယ္။ ဒီနားမွာကားျပင္တဲ႔ ၀ပ္ေရွာ႔ေတြဘာေတြမရွိဘူးလား"

မိန္းကေလးက သိမ္ေမြ႔စြာတစ္ခ်က္ရယ္လိုက္သည္။

"ရွင့္ႏွယ္။ ဒီလိုေနရာၾကီးမွာ ၀ပ္ေရွာ႔ရွိမလားရွင့္။ အနီးဆံုးျမိဳ႕က ဓာတ္ဆီဆိုင္ေတာင္ ဒီကေန၁၀မိုင္ေက်ာ္ ေမာင္းရဦးမွာ"

"ဟုတ္လား။ ဒုကၡပဲကြာ။ ဒီနားက်မွ ကားကစက္ရပ္ရတယ္လို႔။ တစ္လမ္းလံုးေမာင္းလာတာ အေကာင္းၾကီးကို"

"ေၾသာ္.. ရွင္ကလည္း စက္ပစၥည္းပဲဟာ.. ပ်က္ခ်င္ပ်က္မွာေပါ႔"


"ထားပါေတာ႔။ မင္းအိမ္မွာတယ္လီဖုန္းရွိလား။ ကြ်န္ေတာ္႔အိမ္ကိုအေၾကာင္းၾကားခ်င္လို႔။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းစိတ္ပူေနေလာက္ျပီ။ အခုထိမေရာက္လာေသးရင္ အိမ္ကလည္းသူတို႔အိမ္ကို ဖုန္းတဂြမ္ဂြမ္ေခၚေနမွာ"

Saturday, December 28, 2013

"အခန္းနီ" (ပရေလာက)

red room

အန္တီၾကီးကေရွ႕မွေလွ်ာက္ကာ ၀ါေလး ကေနာက္မွ လိုက္လာခဲ့သည္ အခန္းနံပါတ္ ၁၂ တြင္ရပ္လိုက္ျပီး

“ကဲ ဒါကတူမၾကီးေနရမယ့္အခန္းပဲ”

ေျပာေျပာဆိုဆို အခန္းကိုဖြင့္၀င္သြားေလသည္ အခန္းကေတာ့ သိပ္မက်ယ္ သို႔ေသာ္လူတစ္ေယာက္စာအတြက္ ေခ်ာင္ခ်ိစြာေနႏိုင္သည္ ၀ါေလးသည္ အခန္းအတြင္းသို႔လွည့္ၾကည့္ရင္း
1“ဒီအခန္းေလးက သေဘာၤေဆးအနီေရာင္ေလး သုတ္ထားတယ္ေနာ္ တစ္မ်ိဳးပဲ ဒါေပမယ့္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ ကဲအန္တီ ကၽြန္မဒီအခန္းပဲယူမယ္ ေဟာဒီမွာ ၂လစာ”
“ေအးကြယ္ ဒါကေလးထပ္ေျမာက္ဆိုေတာ့ ေလေကာင္းေလသန္႔လည္းရတယ္ အခန္း ၁၃ မွာေတာ့ဘယ္သူမွမေနဘူး အခန္း ၁၁ မွာေတာ့ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ထဲပဲေနတယ္ အေမကေတာ့သိပ္က်ပ္မျပည့္သလိုပဲ ကေလးကေတာ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ေပါ့ ”
“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့”

ေျပာျပီးသည္ႏွင့္ ထိုအန္တီၾကီးထြက္သြားေလသည္ ထိုစဥ္ ၀ါေလးသည္ အခန္း ၁၁ မွသူတို႔အားေခ်ာင္းၾကည့္ေနေသာ ေကာင္မေလးကိုျမင္လိုက္ရသည္ ေကာင္မေလးသည္ လူမိသြားေသာေၾကာင့္ တံခါးကိုျပန္လည္ပိတ္သြားသည္
ထို႔ေနာက္ ၀ါေလးသည္ အခန္းထဲသို႔၀င္လာျပီး လတ္တေလာအိပ္ရန္ အတြက္သန္႔ရွင္းေရးမ်ား လုပ္ေလသည္

“ဒီအခန္းေလးကတစ္မ်ိဳးပဲ အနီေရာင္ေတြနဲ႔သုတ္ထားတယ္ ဒါေပမယ့္ ေစ်းလည္းခ်ိဳတာကိုး ခုေခတ္မွာ တိုက္ခန္းတစ္ခန္းကို ဒီေစ်းနဲ႔ငွားရဖို႔ဆိုတာမလြယ္ပါဘူးေလ”

သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီးေသာအခါ ၀ါေလးသည္ ေရမိုးခ်ိဳးထမင္းဆင္းစားျပီး ကုတင္ေပၚ၌လွဲကာ မိမိဘ၀အေၾကာင္းစဥ္းစားေနမိသည္ ၀ါေလးသည္ နယ္မွတက္လာေသာသူျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးတြင္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးကာ စီးပြားရွာမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားသူျဖစ္သည္
ဟိုဟိုဒီဒီစဥ္းစား၍ အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ ေရခ်ိဳးခန္းဖက္မွ ေအာ္သံလိုလိုၾကားလိုက္ေသာေၾကာင့္ အိပ္ခ်င္စိတ္မ်ားေပ်ာက္သြားျပီး ေသခ်ာနားစြင့္ရာ

“သမီးကိုကယ္ပါ သမီးကိုကယ္ပါဦး”

ဟူေသာအသံကိုၾကားလို္က္ရသည္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္သြားၾကည့္ရာ တစ္ဖက္ခန္းမွ လာေသာအသံျဖစ္ေနမွန္းေသခ်ာသြားသည္ ထုိ႔ေၾကာင့္ နံရံ၌ေခါင္းကိုကပ္ျပီး

“သမီး အစ္မအသံၾကားလား သမီးဘာျဖစ္ေနတာလဲ”
“အသစ္ေျပာင္းလာတဲ့အစ္မလားဟင္ သမီးကိုကယ္ပါဦးအစ္မရယ္ သမီးေလ ေရခ်ိဳးခန္းထဲအပိတ္ခံရတယ္ အီး ဟီးဟီး”
2

ေကာင္မေလးက ငိုသံပါၾကီးႏွင့္ျပန္ေျဖေလသည္
“ဟာ ဒုကၡပဲ ဒီေကာင္မေလးအေမေတာ့ စိတ္ထေဖာက္လာျပန္ျပီထင္တယ္” ဟုစဥ္းစားမိ၍ ေကာင္မေလးကိုေခၚထုတ္ရန္ ေရခ်ိဳးခန္းအေပၚဖက္ရွိ လူတစ္ကိုယ္စာ လြတ္ေနေသာ ေနရာသို႔တက္သြားေလသည္

“သမီး မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္ အစ္မလာေခၚမယ္”

အေပၚသို႔ေရာက္ေသာအခါ ဟိုဖက္အခန္း၏ ေရခ်ိဳးခန္းတြင္၌လည္း အနီေရာင္ေဆးမ်ားသုတ္ထားသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္

“ဟင္ ဒီဖက္အခန္းမွာလည္း ေဆးအနီပဲဟ ဟာ.. ဒါနဲ႔ ကေလးမေလးဘယ္ေပ်ာက္သြားတာလဲ”

၀ါေလးအံ့ၾသစြာျဖင့္ ေကာင္မေလးကို လိုက္ရွာေသာ္လည္းမေတြ႔ေခ် ေရခ်ိဳးခန္းအတြင္း၌ ဘိုထိုင္ခြက္တစ္လံုးႏွင့္ ေရခ်ိဳးရန္အတြက္ ေရပန္းတစ္ခု ဤမွ်သာလွ်င္ရွိသည္ သူမခုန နားၾကားပင္လြဲေနသလားဟု ျပန္ထင္မိသည္ ထိုစဥ္ အခန္း ၁၁ ၏အေရွ႕ဖက္၌ တံခါးဖြင့္သံၾကားရ၍ သူမလည္းေအာက္ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္ သူမကုတင္ေပၚေရာက္ေသာအခ်ိန္ တစ္ဖက္ခန္းမွ အေမျဖစ္သူက ကေလးအားရိုက္ေသာအသံႏွင့္ ကေလးငိုသံ က်ယ္ေလာင္စြာထြက္ေပၚလာသည္ သူမ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ေပ အိပ္ရာမွထကာ တစ္ဖက္ခန္းထဲသို႔၀င္သြားေလသည္။

“ဒီမွာရွင့္ ရွင္က ကိုယ့္သမီးကို ဆံုးမတာေတာ့ဟုတ္တယ္ ဒါေပမယ့္ ရွင္လုပ္တာကအရမ္းလြန္ေနျပီ ၁၀ ႏွစ္အရြယ္ကေလးကို ဒီေလာက္ထိ ဆံုးမစရာလားရွင့္ အိမ္သာထဲေလွာင္လို႔ေလွာင္ ခုရိုက္လုိရိုက္နဲ႔”
“နင္ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ ငါဘယ္တုန္းက သမီးရွိလို႔လဲ ဒီမွာၾကည့္ ခုငါရိုက္ေနတာလည္း ေယာက်ာ္းေလး ငါ့သားေလး … ငါစားမယ့္ထမင္းကို သြန္ပစ္လို႔ ရိုက္ေနတာ ျပီးေတာ့ ငါက သိပ္စိတ္မမွန္ေပမယ့္ ငါ့ရင္ေသြး ငါ့သားကို ငါသိတယ္ ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္သာထဲမေလွာင္ထားဘူး”
“ဘယ္လို ရွင့္သားဟုတ္လား ဒါဆိုကၽြန္မေတြ႔ေတြ႔ေနတဲ့ ရွင့္သမီးကေကာ ဘယ္မွာလဲ”
“နင္ဘာေ
3တြလာေျပာေနတာလဲ ငါ့မွာဘယ္ေတာ့မွ သမီးမရွိဘူး ငါနဲ႔ငါ့သားနဲ႔ေနတာႏွစ္ေယာက္ထဲပဲ
ေနတာျဖင့္ၾကာလွျပီ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတာ္ ”
“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ ကၽြန္မအျမင္မွားတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ကၽြန္မကိုခြင့္ျပဳပါဦး”
“ၾကြ ၾကြ ဘယ္ႏွယ့္ေတာ္ သူမ်ားကိစၥ၀င္ရႈပ္တယ္”

၀ါေလးသည္ သူမ အခန္းဆီသို႔ အျမန္ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္ သူမစိတ္ထဲတြင္လည္း သူမျမင္မိသည္က မိန္းကေလးဟု ယံုၾကည္ေနျပန္သည္ ထိုေကာင္မေလးက ဘယ္သူလဲ ဘယ္ကလဲ
သူမစိတ္ထဲတြင္ သံသယႏွင့္ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာေမးရင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔သို႔ေရာက္ေသာအခါ ညကျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ ကိစၥမ်ားအားေမ့ေဖ်ာက္ျပီး အလုပ္ရွာရန ္ထြက္ခြါသြားေလသည္
ညေနေစာင္းသူမျပန္လာေသာအခါ အေတာ္ပင္ပန္းေနေလျပီ ထို႔ေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးျပီး အိပ္ရန္ ၾကံစည္လိုက္သည္ႏွင့္ သူမနားထဲတြင္ မေန႔ညက ၾကားရေသာအသံအတိုင္းထပ္ၾကားရျပန္၏

“သမီးကို ကယ္ပါ သမီးကို ကယ္ပါဦး”
သူမ နံရံအနီး၌ေလွ်ာက္သြားျပီး
“သမီးကဘယ္သူတုန္း”
“သမီးကို သူတို႔ဒီအခန္းထဲပိတ္ထားၾကတယ္”
“ဘယ္သူေတြက ပိတ္ထားတာလဲ”
“ဟိုလူၾကီးေတြ ဟင့္အင္း ဟင့္အင္း သမီးေၾကာက္တယ္ သမီးအရမ္းအထီးက်န္တာပဲ သမီးတစ္ေယာက္ထဲေနရတာေၾကာက္တယ္ အစ္မသမီးနဲ႔တူတူလာေနေပးပါေနာ္”
“အစ္မဘာကူေပးရမလဲ”
“အစ္မေခါင္းကိုနံရံနားကပ္ျပီး နားစြင့္ၾကည့္ၾကည့္”

၀ါေလးနံရံတြင္နားကိုကပ္ျပီး နားေထာင္ၾကည့္ရာ နံရံမွ လက္ႏွစ္ဖက္ထြက္လာျပီး လက္တစ္ဖက္က ၀ါေလးပါးစပ္ကိုပိတ္ျပီး တစ္ဖက္က၀ါေလးအား နံရံအတြင္းသို႔ အတင္းဆြဲသြင္းေလသည္ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္းမွာပင္ ၀ါေလးခႏၶာကိုယ္မွ စီးက်ေသာေသြးမ်ားသည္ နံရံ၌သုတ္ထားေသာ ေဆးနီမ်ားႏွင့္ တစ္စုတစ္စည္းေပါင္းစည္းသြားေလသည္

လအနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ

“ဟယ္ အန္တီ ဒီအခန္းေလးက ခ်စ္စရာေလး ေဆးနီေလးေတြနဲ႔သုတ္ထားတယ္ ဒီအခန္းပဲယူမယ္”

ေရးသားသူ - Jily

Thursday, December 26, 2013

ကမာၻပ်က္ည၏ တေစၦကလဲ့စား(ပရေလာက)

  1
 1


            ရန္ကုန္မွ ထြက္လာေသာ ရထားသည္ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ႕သို႔ ဦးတည္ေနသည္။ ရထားေပၚရွိ ခရီးသည္မ်ားမွာ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ စကားေျပာေနေသာသူကေျပာ၊ အနားယူေနသူကယူ၊ စာဖတ္ေနေသာသူက စာဖတ္ျဖင့္ ခပ္ျငိမ့္ျငိမ့္ လိုက္ပါလာၾကသည္။ ထိုခရီးသည္မ်ားထဲတြင္ ဆရာ၀န္မ်ား ျဖစ္ေသာ ေဒါက္တာဦးမင္းထင္ေက်ာ္၊ ေဒါက္တာေကသြယ္၊ ေနာက္ၿပီး ေဆးေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ေရႊအိုေရာင္၊ ထက္ျမက္၊ ဉာဏ္လင္းေအာင္ႏွင့္ အကူနာ့စ္ျဖစ္ေသာ ရဲရင့္တို႔ ပါ၀င္ေလသည္။ ၄င္းတို႔ လူစုသည္ မိမိတို႔ မေရာက္ဖူးေသာ ေဒသသို႔ ခရီးထြက္ လာရျခင္းေၾကာင့္ ရင္ခုန္စြာ တက္ၾကြေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္။ ရထားျပတင္းမွ တဟုန္ထိုး ျဖတ္ဝင္ လာေနေသာ ေလတိုက္သံ၊ ရထားသံလမ္း ပြတ္သံတို႔ႏွင့္ အျပိဳင္ ၄င္းတို႔၏ စကားသံမ်ားကလည္း ျမိဳင္ဆိုင္ ၾကည္ေမြ႔ေနၾကသည္။

ေရႊအိုေရာင္။  ။ ဟဲ့.. ခုငါတို႔ သြားရမယ့္ရြာက ဘယ္လိုၾကီးတုန္း

ထက္ျမက္။  ။ ခုသြားရမွာက ဆင္ေတာင္စုရြာတဲ့

ဉာဏ္လင္းေအာင္။  ။ ဘာလို႔ ဆင္ေတာင္စုလို႔ေခၚလဲ မသိဘူးေနာ္။ ဆင္နဲ႔တူတဲ့ ေတာင္စုၾကီးေတြမ်ား ရွိလို႔လားမသိဘူး

ရဲရင့္။  ။ သူ႔ဟာသူ ဘာလို႔ေခၚေခၚေပါ့။ သိပ္စပ္စုတာပဲ

ထက္ျမက္။ ။ အာ.. ဒီရဲရင့္ကလည္း တစ္ေမွာင့္

ရဲရင့္။ ။ အယ္.. ငါ႔ကို အဲဒီနာမည္ၾကီး မေခၚစမ္းပါနဲ႔ဟယ္။ ၾကားရတာ အသည္းယားလြန္းလို႔။ နင္တု႔ိက ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာလည္း အမွတ္မရွိၾကဘူး။ ငါ႔ ဘိုနာမည္ ေခၚေလ။ Grace.. Grace..  အဲ႔လိုေခၚ။ ဟြန္႔..

ေရႊအိုေရာင္။ ။ ေအးပါ။ သိပါတယ္။ နင္ကလည္း အေရးထဲ ေၾကာျငာဝင္ေနျပန္ျပီ

ေရႊအိုေရာင္ ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ ေဒါက္တာမင္းထင္ေက်ာ္တို႔ဖက္ လွည့္လိုက္ျပီး

ေရႊအိုေရာင္။ ။ ဆရာ ေဆးရံုအုပ္ၾကီးက ဘာလို႔ အဲဒီရြာကို လႊတ္လိုက္တာလဲဟင္။ အဲဒီမွာ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူးလား။ ရြာသားဦးေရေရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားလား

5ဦးမင္းထင္ေက်ာ္။ ။ အင္း.. ဒီလိုသမီးရဲ႕။ ခုသြားမယ့္ရြာက ေမာ္လျမိဳင္ကေနတစ္ဆင့္ ကားနဲ႔ထပ္သြားရမယ္။ ျမိဳ႕နဲ႔ လည္း အေတာ္လွမ္းေတာ႔ ကားဂိတ္ကေန တစ္ခါလွည္းနဲ႔ ထပ္သြားၾကရမွာ။ အဲ႔လိုျမိဳ႕နဲ႔ အေတာ္အလွမ္းေ၀းလို႔လည္း ဗဟုသုတ အသိတရားက နည္းပါးၾကရွာတယ္။ အခု သူတို႔ ေသာက္ေရအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကတဲ့ ေရကန္က သူတို႔လည္း ေသာက္တယ္၊ ကြ်ဲေတြ ႏြားေတြလည္း ေသာက္တယ္။ အဲ့ဒီ ကန္နားမွာပဲ ေရခ်ိဳး၊ အဝတ္ေလွ်ာ္တာေတြ လုပ္ၾကေတာ့ ဒီမေကာင္းတဲ့ ေရေတြက ကန္ထဲကို ျပန္စီးတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ေရမသန္႔ေတာ့ဘူးေပါ့ကြယ္။ လူတိုင္းက က်ိဳခ်က္ျပီးေတာ့ မေသာက္ေတာ့ ေရာဂါပိုးေတြ ကူးစက္ခံရတယ္။ အနာေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဝမ္းေလွ်ာၾကတယ္လို႔ ၾကားတယ္။ ၾကာေလ ပြါးေလ ျပင္းထန္ေလနဲ႔ ခုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကူးစက္ခံရျပီး ေသဆံုးတဲ့ အထိေတာင္ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဦးေရမ်ားလာေတာ့ အဲဒီရြာရဲ႕ အနီးတဝိုက္က ေက်းလက္ က်န္းမာေရးမွဴးေလး တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ မႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ႔။ ခရီးေဝးလြန္းေတာ့ သူလည္း အျမဲသြား မၾကည့္ေပးႏိုင္ဘူးေပါ႔။ ေဆးရံုေဆးေပး ခန္းနဲ႔ အလွမ္းေဝးလြန္းတာရယ္၊ ေငြေၾကး မတတ္ႏိုင္ၾက တာရယ္ ေတြေၾကာင့္ ဆရာတို႔ကို အဲ႔ဒီကိုလႊတ္တာ။ ဆရာ တု႔ိက အေျခအေန သြားစစ္ေဆးေပးျပီး အလ်င္ကုသေပးရ မယ္။ အဆင္မေျပလို႔ အေျခအေန ပိုဆိုးလာမွသာ ျမိဳ႕ေဆးရံုကို အေၾကာင္းျပန္ၾကားရမယ္။ ဒီလို ေဒသေလးေတြ ဆိုတာက ဆရာဝန္ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေလ။ သမီးတို႔ အေတြ႔အၾကံဳလည္း ရမယ္၊ လက္ေတြ႔အတြက္လည္း အမွတ္တိုးျပီးသား ျဖစ္တာေပါ႔။ အိမ္ေျခကေတာ့ သံုးေလးဆယ္ ဝန္းက်င္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္။ တကယ့္ကို ရြာေသးေသးေလး။ ေတာ္ေတာ္ေခါင္ျပီး ေတာ အရမ္းက်တယ္။

ထက္ျမက္။ ။ ေၾသာ္.. အဲ့ဒီလိုကိုး.. သနားစရာပဲ

ေကသြယ္။ ။ ေကသြယ္သတင္းၾကားတာေတာ့ အဲဒီရြာကိုေရာက္သြားတဲ့သူမွန္သမွ် အကုန္ေရာဂါကူးစက္ခံရတယ္တဲ့။ တစ္ေယာက္မွ မလြတ္ဘူးတဲ့။ တစ္ရြာလံုးနီးပါး ကူးစက္ခံေနရေတာ့ အဲ့ရြာကို ဘယ္သူမွ အဝင္အထြက္ မလုပ္ရဲေတာ႔ဘူး

ရဲရင့္။ ။ ဟယ္... တကယ္ၾကီးလား။ အမေလး ေၾကာက္စရာၾကီး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေဆးရံုအုပ္ၾကီးကိုေျပာတာေပါ့ မလာခ်င္ပါဘူးဆိုေနမွ။ မေျပာေကာင္း ေျပာေကာင္း တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ဘယ္လုိလုပ္မတုန္း။ သူမ်ားကို ေမြးထုတ္ထားတဲ႔အေမ ရင္က်ိဳးရခ်ည္ရဲ႕။ သူမ်ားရဲ႕ လွတပတ မ်က္ႏွာေလးေတာ့ အထိခိုက္ မခံႏိုင္ေပါင္

Wednesday, December 25, 2013

ခ်စ္ျခင္းတို႔ျဖင့္ ခ်စ္သူၾကားေစ

ဒီေန႔ တနဂၤေႏြေန႔ ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူ ဆိုင္ကိုလာမဲ့ေန႔ေပါ့။ပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ လူအတန္က်ၿပီး ဆိုင္လူရွင္းသြားသည္အထိ ခ်စ္သူက မလာေသးပါ။
"ဟင္း....ဘယ္မ်ားျဖစ္လို႔ပါ လိမ့္ ေနမ်ားမေကာင္းလို႔ပဲလား"
ခါတိုင္းအလုပ္ပိတ္ရက္တိုင္း သူမ က်ေနာ္ဆီလာၿပီး ဆိုင္ကိုကူ လုပ္ေနက်၊သူမ အတြက္တပတ္စာ ဟင္းလ်ာေတြလည္းဝယ္ျခမ္းလာၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ေၾကာ္ေလွာ္ၿပီးေတာ့ ထမင္းလက္ဆုံစားျဖစ္ၾကသည္။။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ေလးမွာ က်ေနာ္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားတာပါ။ၿမိဳ႕စြန္နားက သိုးေမြးအထည္ ခ်ဳပ္စက္ရုံမွာ အလုပ္ လာလုပ္တဲ့သူမနဲ႔ မၾကာခနဆိုသလိုေတြ႕ျဖစ္ၾကရင္း က်ေနာ္တိုတေတြ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ ၾကတယ္။
အလုပ္ပါးသြားၿပီမ္ို႔ ဆိုင္ကစားပဲြခုံအလြတ္မွာ ဝင္ထိုင္ရင္း ခ်စ္သူလာမဲ့ လမ္းကိုလွမ္းေမ်ွာ္ၾကည့္ေနမိတယ္။အခ်ိန္အတတိတိနဲ႔ ကုန္သြားေပမဲ့ လဲသူမ မလာခဲ့ပါဘူး၊တပတ္ေနလို႔တခါေတြ႕ ရတဲ့ အခြင့္အေရးေလးေတာ့ သြားၿပီေပါ့၊ အေတာ္ၾကာထိုင္ေနရင္းေညာင္းလာတာေၾကာင့္ အိပ္ယာေပၚလဲ ဖို႔ ထရပ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ နွာေခါင္းထဲ ေမႊးပ်႕လာတဲ့ ေရေမႊးနံ၊ ဟုတ္တယ္ ခ်စ္သူဆီက ကိုယ္သင္းရနံ႔..ေၾသာ္..သူမေရာက္ေနၿပီကိုး...တေနရာရာမွာ ပုန္းေအာင္းၿပီး သူ႔က္ိုစ ေနျခင္းျဖစ္ရမယ္လို႔ ေတြးမိၿပီး နႈတ္ခမ္းက ျပဳံးေယာင္ ေယာင္ျဖစ္သြားရေခ် သည္။ သူမက ခုထိကေလး ဆန္တုံး....
""ဟိတ ္ေရာက္ေနၿပီ မဟုတ္ လား သိတယ္ေနာ္ ထြက္ခဲ့""
အတန္ၾကာတဲ့အထိတုတ္တုတ္မ်ွမလႈပ္ ..သူပတ္ရွာေတာ့ လဲမေတြ႕၊ရွာေနရင္း ေနာက္ေၾကာဆီက ေျခသံတရွပ္ ရွပ္ကိုၾကားတာေၾကာင့္..ေနာက္ကို ခ်ာခနဲ လွည့္ၾကည့္ လိုက္ၿပီး............
""မိၿပီကြ...ဘယ္ေျပးမလဲ"......

"ဟင္...ဘယ္သူမွ လဲမရွိဘူး"
ကိုယ္ကပဲ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေနသလားပဲ၊စိတ္ထဲမွာလည္း ဘာကိုမွန္းမသိ ေလးလံလာ သေယာင္ ။ ။

အလုပ္သြားရဖို႔ ထ လာရေသာ္လည္းအိပ္ေရးမဝေသး၊ အခ်ိန္ကလဲ ေဝလီ ေဝလင္းႀကီးပဲ ရွိေသးသည္၊ဒါေပမဲ့ အိပ္ေရးမဝဘူးဆိုၿပိီး အ္ိပ္ယာေပၚမွာ နွိပ္ေနလို႔မျဖစ္ဘူး မဟုတ္လား..သူမ်ားနိုင္ငံမွာ ဒီလို လုပ္ရင္ ထမင္းငတ္ရုံ အျပင္ကူညီနိုင္မဲ့သူ မရွိပါ၊လူတိုင္းကိုယ့္အပူနွင့္ကိုယ္ပင္၊ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ေနညက္ေက်ာမလုံသလိုျဖစ္လာတာေၾကာင့္ေနာက္ကို လွည့္ေတာ့ ဘယ္သူမွ ရွိမေန။ ခဏၾကာေတာ့ ပုတ္အဲ့အဲ့ ညႇီစို႔စို႔ အနံ႔ႀကီးရလာတာေၾကာင့္ နွာေခါင္ဝ ကို ကေယာကတမ္း ပိတ္မိ၏။
"ဟူးးးးးးေတာထဲမွာ တေကာင္ေကာင္ ေသေနတာ ျဖစ္မယ္" အေတာ္ၾကာ သြားၿပီးေသာ္လဲ အနံ႔က မေပ်ာက္၊ အေနာက္ကလဲ တရွပ္ရွပ္ ေျခသံေပး လ်က္ရွိသည္။
"ဘုရား..ဘုရား... ငါ သရဲ ေျခာက္ခံ ေနရတာလား" ဟုေတြးမိရင္း မဝံ့မရဲ နွင့္ အေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္မိတဲ့ ခဏ.............
"""ေအာင္ မေလး ဗ်"""""...........
မ်က္လုံးျပဴးျပဴး လ်ွာ တစ္လစ္ထြက္ကာ လည္ပင္းတည္းတည္းသာ က်န္ေတာ့သည့္ သရဲ မတေကာင္ သူ႔ကို လက္စန္႔တန္းလ်က္ေခၚေနတာ......အိပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္၊ ဖနာင့္နွင့္တင္ပါး တသားတည္းက်ေအာင္ ေျပးမိေခ်ေတာ့ သည္ တကား............

ဒီေန႔မနက္ မဲေစာက္ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕ လုံးက က်ြက္စီက်ြက္စီ နွင့္ ဆူပူအုံႂကြလ်က္ ရွိ၏ ။ေနရာတိုင္းမွာ ထိန္းမရေသာေၾကာင့္ စက္ရုံေတြကို လည္းပိတ္ထားရေပသည္။
" ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ဗ်ာ"

Tuesday, September 3, 2013

ကၽြန္ေတာ္အေတြ႕အၾကံဳ (နာနာဘာ၀)


ကၽြန္ေတာ္အေတြ႕အၾကံဳ ကၽြန္တာ့အသိုင္းအ၀ိုင္းပတ္၀န္းက်င္က
ျဖစ္ရပ္မွန္ ၾကံဳေတြ႔တာမ်ားကို အဓိကထားတင္ျပသြားပါမယ္။
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရာ တေစၥ သရဲ ကိုတကယ္ယံုပါသလား။

တေစၥ သရဲ မွင္စာ သဘက္ စုန္း ဒါေတြက တကယ္လက္ေတြ႔ မွာရွိတယ္ဗ်။ ဒါေတြကို ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳတာေလးေတြနဲ႔ ေျပာျပပါမယ္။ ခုသိပၸံေခတ္ၾကီးမွာ
လည္းမယံုၾကည္တဲ့သူေတြရွိတယ္။ တျခားဘာသာ ျခားေတြမွာလည္း လူေသ လူျဖစ္၊ လူေသ
ဟိုသူေခၚ၊ လူေသ ဟိုသူ႔ဆီသြား စသည့္ျဖင့္ သူ႔ဘာသာအလိုက္
ယံုၾကည္မႈေတြရွိၾကတယ္။ အဓိက တျခားဘာသာေတြက မယံုၾကတာမ်ားတယ္။
တျခားဘာသာေတြကိုယ္တိုင္ၾကံဳလာျပန္ေတာ့ လည္း ယံုရခက္ မယံုရခက္။ ၾကံဳတာေတြကိုလည္း ဖံုးကြယ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြယူဆတာက
လူေသရင္ နာနာဘာ၀ ငရဲ တိရိစၧာန္ ဒါေတြမျဖစ္ဘူး
မေရာက္ဘူးလို႔ယံုၾကည္ၾကတာကိုး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြထဲမွာေတာင္ မယံုၾကည္တာေတြရွိတယ္။ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳမွ
ယံုမယ္ဆိုသူေတြေပါ့။ တေစၥ သရဲ မွင္စာ သဘက္ စုန္း စသည္ေတြမွာလည္း သူ႔ကံနဲ႔သူ
ရွိတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိဳ႔ တေစၥ သရဲ ေတြက
ေလထဲမွာပ်ံႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းတို႔လဲ ငါတို႔
အေပၚထပ္မွာေနတာပဲ ဆိုျပီးနေမာ္နမဲ့မေနနဲ႔ေနာ္။ ျပဴတင္းေပါက္ေဘးကေန
ျဖတ္သြားတာတို႔ ရပ္ေနတာတို႔ ရွိခ်င္ရွိေနမွာေနာ္။ ေျပာသာေျပာေနတာ
ခုကၽြန္ေတာ္ဒီပိုစ့္ကိုေရးေနတာ 3 နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ တစ္ေယာက္တည္း
ေအာက္ထပ္မွာ။ တေစၥ သရဲေတြ ပ်ံႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္
ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳတာေလးေျပာျပမယ္။

အခန္း(၁)

Thursday, August 22, 2013

ဟုိတယ္ မရဏေဆာင္ထဲမွ အနီေရာင္ခ်စ္သူ (စ၊ဆံုး)

လြန္ခဲ့တဲ့၃ႏွစ္ေလာက္ကေပါ့ဗ်ာ... အလုပ္ကလည္း မရွိ ဘုိင္ကလည္းက်ေနတာနဲ႕ ရတဲ့အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ညေစာင့္လံုျခံဳေရးအလုပ္ကုိ ၀င္လုပ္လုိက္တယ္.. အမယ္.. အလုပ္၀င္၀င္ခ်င္း ဟုိတယ္တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ရတယ္ဗ်.. ငါေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းပါလားေပါ့.. ဟုတ္တယ္ေလ.. ဟုိတယ္သူေဌးနဲ႕မန္ေနဂ်ာကလည္းသေဘာေကာင္း..ေနရာတုိင္းမွာ CCTV ကင္မရာေတြကလည္းရွိေတာ့ သူခိုးအတြက္လည္းသိပ္ပူစရာမလို.. ေနာက္ျပီး ဧည့္သည္ေတြမစတဲ့ ေဘာက္ဆူးေလးေတြလည္း ရသဗ်...
ခုထိ သရဲမလာေသးလုီ႕ စိတ္ေတာ့မဆုိးနဲ႕ဗ်.. ကၽြန္ေတာ္က စာဖတ္သူေတြ မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္လာေအာင္ ပံုေဖာ္ေပးခ်င္ေသးတယ္.. ဟုိတယ္ဆုိေပမယ့္ ၾကီးၾကီးမားမားခမ္းခမ္းနားနားၾကီးေတာ့မဟုတ္ဘူးဗ်... တည္းခိုခန္းပံုစံမ်ိဳးကို ျခံနဲ႕၀င္းနဲ႕ ပန္းပင္ေတြနဲ႕ အလွဆင္ထားတဲ့သေဘာပဲ.. ဟိုတယ္က ဂပံုစံဗ်.. အခန္းေတြကလည္း သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိဘူး.. ၂၀ေလာက္ပဲ.. တစ္ျခံလံုးမွာ အမ်ားဆံုးကေတာ့ ပန္းပင္ေတြပဲ.. ေတာ္ေတာ္လွတယ္.. အေရွ႕ေတြေရာ အေနာက္ေတြေရာ ပန္းပင္ေတြရွိတယ္.. ေနာက္ျပီး ဟုိတယ္က ကုန္းျမင့္မွာ ေဆာက္ထားတာဆိုေတာ့ ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ...

ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္စ၀င္တဲ့ပထမရက္မွာပဲ သတိထားမိတာက ဟိုတယ္ျခံ၀င္းေထာင့္ဆံုးနားေလာက္က အေဆာင္ငယ္ေလးတစ္ခုကိုပဲ.. သာမာန္စတိုသေဘာမ်ိဳးေဆာက္ထားတာလိုလည္း မဟုတ္ဘူးဗ်..သီးသန္႕လာတည္းတဲ့ပံုစံပဲ.. တစ္ျခံလံုးက ပန္းပင္ေတြလည္း စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႕ပါဗ်ာ.. ဒါေပမယ့္အဲဒီအေဆာင္နားက ပန္းပင္ေတြကေတာ့ ေျခာက္ကပ္ေနတယ္ဗ်.. ဘာေၾကာင့္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ ပထမမသိခဲ့ဘူး.. သူေဌးကလည္း တစ္ျခံလံုးက အပင္ေတြကို ေရေလာင္းခုိင္းတယ္.. ကုိယ့္အလုပ္မဟုတ္ေပမယ့္ ေဘာက္ဆူးေလးရတဲ့ေနရာျဖစ္ေနလုိ႕ လက္လြတ္ခံလုိ႕ မျဖစ္ဘူးေလ.. ေရကေတာ့ မနက္တစ္ခါ ညေနတစ္ခါေလာင္း၇တယ္.. ဒါေပမယ့္ အေဆာင္ေလးနားကိုေတာ့ ေရမေလာင္းဖုိ႕ မန္ေနဂ်ာက ေျပာထားတယ္..ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ေမးေတာ့..အဲဒီေနရာကေရေလာင္းစရာမလုိဘူးတဲ့.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွဆက္မေမးေတာ့ဘူး... အလုပ္၀င္ျပီး ၃ ရက္ေလာက္ကေတာ့ ဘာမွမထူးျခားဘူး.. ကၽြန္ေတာ္လည္း အေဆာင္ေလးနားကို မသြားျဖစ္ဘူး.. ဒါေပမယ့္ ေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့ပန္းပင္ေလးေတြၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းဘူး.. တစ္ရက္ေတာ့ မသိေအာင္ေရေလာင္းမယ္လို႕ စိတ္ကူးမိေသးတယ္..

အလုပ္၀င္ျပီး ၄ရက္ေျမာက္ေန႕... မနက္ေစာေစာ ျခံထဲကအပင္ေတြေရေလာင္းေတာ့ အေဆာင္ေလးနားေရာက္ခဲ့တယ္.. ဘာျဖစ္လဲကြာ.. ပန္းပင္ေလးေတြေရေလာင္းတာေလာက္ကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး ဆုိျပီး အဲဒီအေဆာင္ေရွ႕မွာပန္းပင္ေလးေတြေရေလာင္းေနတဲ့အခ်ိန္... ရုတ္တရက္ ေခါင္းေတြၾကီး.. ၾကက္သီးေတြထျပီး ေရေလာင္းေနတဲ့လက္ေတာင္ တဆက္ဆက္တုန္လာတယ္.. ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က စူးစိုက္ျပီးၾကည့္ေနသလုိပဲ.. ကၽြန္ေတာ္ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမေတြ႕ရဘူး.. အဲဒီအခ်ိန္္မွာ အပုတ္နံ႕တစ္ခုကို ရလုိက္တယ္.. ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့အပုတ္နံ႕ဗ်ာ... စိတ္ထဲမွာ မသိုးမသန္႕ၾကီးျဖစ္လာတာနဲ႕ ေရဆက္မေလာင္းေတာ့ဘဲ လွည့္ျပန္လာခဲ့တယ္.. စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဇေ၀ဇ၀ါပဲ.. ဘယ္သူမွမရွိလုိ႕ စိတ္ေခ်ာက္ျခားတာပဲ ျဖစ္မွာပါ.. ကုန္းျမင့္ဆိုေတာ့ ေလေၾကာင္းသင့္လုိ႕ အေကာင္ပုတ္ တစ္ခုခုဆီက အနံ႕ထြက္တာ ျဖစ္မွာပါ လုိ႕ ေတြးျပီး အဲဒီအေၾကာင္းကို ေမ့လုိက္တယ္..

Sunday, August 18, 2013

စမ္းေတာ့လည္း ၾကမ္းၿပေလတဲ့ အိမ္"

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္သားဘ၀မွာ ပထမႏွစ္မွာတင္ အေဆာင္သံုးေဆာင္ေၿပာင္းခဲ့ရပါတယ္။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ အေဆာင္ရွင္ေတြနဲ့ မတည့္လို့ပါပဲ။ ဒုတိယႏွစ္အေရာက္မွာေတာ့ အေဆာင္ေနဖို့မၾကိဳးစားေတာ့ပဲ လံုးခ်င္းအိမ္ေလးတလံုးငွားေနဖို့ဆံုးၿဖတ္ၿပီး အိမ္အရွာထြက္ရင္းက လံုးခ်င္းတိုက္ေလးတလံုးငွားၿဖစ္သြားေရာဆိုပါေတာ့။ ငွားၿဖစ္သြားတယ္ဆိုေပမယ့္ သာမန္ထက္ထူးၿခားတာေလးတခုေတာ့ ၾကံဳလိုက္ရပါတယ္။ တခ်ိဳ့ တခ်ိဳ့ေသာ အိမ္ရွင္ေတြလို ဒီအိမ္က စီးပြားတက္တယ္၊ လာဘ္ေကာင္းတယ္ အစရွိတဲ့ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ယက္ၿပီး ေၿပာတတ္ၾကတဲ့ အိမ္ရွင္ေတြရဲ့ ကိုယ့္အိမ္ကို ခ်ီးမြမ္းေထာပနာသံမ်ိဳးမၾကားရပဲ " ဒီအိမ္မွာ အေစာင့္အေရွာက္ရွိတယ္။ မဟုတ္တာ မေကာင္းတာ လုပ္တာကိုမေၿပာနဲ့.. ေပါက္တတ္ကရေတြ ေၿပာဆိုလို့ေတာင္ မရဘူးေနာ္ " လို့ အိမ္ရွင္အိမ္ငွား စာခ်ဳပ္မခ်ဳပ္ခင္မွာ အေသအခ်ာ မွာလိုက္ၿခင္းပါပဲ။


            သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ အကိုၿဖစ္သူက ဒီအိမ္ေလးအေၾကာင္းကို တစြန္းတစေၿပာသြားတာေလးကလည္း အားရစရာပါ။
" မင္းတို့ခုငွားလိုက္တဲ့ အိမ္က အရင္တုန္းက မိန္းကေလးအေဆာင္ကြ၊ တရက္ေတာ့ အေဆာင္က ေကာင္မေလးေတြ အားလံုး ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ၾကတယ္။ သူတို့ထဲက တေယာက္ကေတာ့ ေနမေကာင္းလို့လား ဘာလို့လဲမသိပါဘူး မလိုက္သြားပဲ က်န္ေနခဲ့ေရာ...။ သူ့သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုး အၿပင္ထြက္သြားၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ အိမ္ထဲကေန ေအာ္ဟစ္ၿပီး ထြက္ေၿပးလာတာကို ငါတို့ရပ္ကြက္ထဲကလူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ့လိုက္ၾကတယ္။
ၿဖစ္ပံုက သူတေယာက္တည္း အိမ္မွာက်န္ေနခဲ့တုန္း ၀တ္ၿဖဴစင္ၾကယ္၀တ္ထားတဲ့ အဖိုးၾကီးတေယာက္ သူ့ေရွ့တည့္တည့္မွာ ရုတ္တရက္ေပၚလာတာကို ၿမင္လိုက္ရလို့ ေၾကာင္အားလန့္အားနဲ့ အိမ္ထဲကေန ေၿပးထြက္လာတာတဲ့ကြ.....။ အိမ္ၿပင္ေရာက္ေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္လန့္လန့္နဲ့ ဂေယာင္ဂတမ္းေတြ ေၿပာၿပီးေအာ္ဟစ္ေနလို့ ပတ္၀န္းက်င္က ေခၚထားလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေန့မနက္မိုးလင္းေတာ့ အဲ့ေကာင္မေလး ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ၿဖစ္ေနၿပီ...။ ေက်ာင္းေတာင္မွ ၿပီးေအာင္ဆက္မတက္လိုက္ရပဲ သူ့အိမ္က ၿပန္လာေခၚသြားရတယ္တဲ့။ ေနာက္ေလးငါးေၿခာက္လေလာက္ရွိမွ ပံုမွန္အတိုင္းၿပန္ၿဖစ္သြားၿပီး ေက်ာင္းၿပန္တက္ႏိုင္တာ မင္းတို့လည္း အဲ့ဒီအိမ္မွာေနမယ္ဆိုရင္ အေနအထိုင္ေတာ့ ဆင္ၿခင္ေနာ္" တဲ့။  " ေၾသာ္... ဟုတ္ကဲ့ " လို့ပဲ သူ့စကားကို တံု့ၿပန္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ အမွဳမဲ့အမွတ္မဲ့ ထားလိုက္ပါတယ္။
          ကုိယ့္စိတ္တိုင္းက်ေနလို့ရေအာင္ဆိုၿပီး ငွားၿဖစ္လိုက္တဲ့ဒီအိမ္ေလးမွာ ဒုတိယႏွစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား က်ြန္ေတာ္တို့သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ရယ္၊ က်ြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ ညီ၀မ္းကြဲနဲ့ သူ့အေပါင္းအသင္းသံုးေယာက္ရယ္ စုစုေပါင္းရွစ္ေယာက္တိတိ ေနၿဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အိမ္ေလးကခပ္ေသးေသးဆိုေပမယ့္ ၿခံ၀င္းကေတာ့ အေတာ္ေလး က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းရွိေတာ့ အားကစားေလ့က်င့္ခန္းေတြဘာေတြ လုပ္ရတာလည္း အဆင္ေၿပသလို က်ြန္ေတာ္တို့အိမ္နဲ့ မလွမ္းကမ္းမွာလည္း ေက်ာင္းသူေတြသီးသန့္ေနတဲ့ အေဆာင္ေတြကလည္းရွိၿပန္ေတာ့ ေနရထိုင္ရတာ အေတာ္ေလး စိုစိုေၿပေၿပရွိတယ္ ဆိုပါစို့။           အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားမဟုတ္ေတာ့ပဲ အၿပင္မွာငွားေနၿခင္းရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးဆက္အၿဖစ္နဲ့ က်ြန္ေတာ္တို့ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းေတာ္သားေလးေယာက္က ညဆိုရင္ ယမကာေလးမွီ၀ဲသံုးေဆာင္ၿပီးမွ ၿပန္လာတတ္ၾကပါေတာ့တယ္။ ၿပန္ေရာက္တာနဲ့ အိပ္ယာေပၚဒိုင္ဗင္ထိုးၿပီး အိပ္လိုက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ ေက်ာင္းကို စေရာက္ခါစမို့ အေပါင္းအသင္းလည္း သိပ္မရွိေသးလို့ထင္ပါရဲ့။ ဟိုဟိုဒီဒီ သြားတာလာတာမ်ိဳးသိပ္မေတြ့ရပဲ အိမ္မွာပဲေနတတ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ က်ြန္ေတာ္တို့ အၾကီးေလးေယာက္က အၿပင္ဆိုင္ေတြမွာပဲ ဝမ္းေရးကို ေၿဖရွင္းတတ္ၾကေပမယ့္ သူတို့ကေတာ့ အေဆာင္မွာပဲ ထမင္းဟင္းခ်က္စားၾကတယ္ေလ။ က်ြန္ေတာ္တို့ခ်ာရာဏသီေရွြၿပည္ၾကီးရဲ့ လ်ွပ္စစ္မီးဆိုတာက အမ်ားသိေတာ္မူၾကတဲ့အတိုင္း ညၾကီးအခ်ိန္မေတာ္ (၂)ခ်က္တီးေလာက္မွပဲ မီးအားကေကာင္းတတ္တာဆိုေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ေလးခ်က္မွ ထမင္းေကာင္းေကာင္းရတယ္ဆိုၿပီး သူတို့ေတြခမ်ာ အဲ့ဒီအခ်ိန္က်မွ ဒုကၡခံ၊ အိပ္ပ်က္ခံၿပီး အလွည့္က်စနစ္နဲ့ ထမင္းထခ်က္ၾကပါတယ္။


            ဒီလိုနဲ့ သူတို့ေလးေယာက္ ထမင္းဟင္းထခ်က္ၾကတာ ပထမလမွာေတာ့ ဘာအသံဗလံမွမၾကားရပဲ ပံုမွန္အတိုင္းပါပဲ။

Sunday, August 11, 2013

သရဲလား၊ ၀ိဥာဥ္လား...သူဘယ္သူလဲ ???


ဒီေန႕ သတင္းေတြကို ရွာေဖြရင္းက စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ဗီြဒီယုိဖိုင္ေလးတစ္ခုကို ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္…၊
အဲဒီ ဗီဒီယိုဖိုင္ေလးက တရုတ္ႏိုင္ငံ လမ္းဆံု တစ္ေနရာမွာ CCTV ကေန မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္…၊

စက္ဘီးနင္းလာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ဖက္ကအရွိန္နဲ႕ေမာင္းလာတဲ့ကားနဲ႕ တိုက္မိဖို႕ အလြန္နီးစပ္ေနခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ အလင္းတန္းတစ္ခုနဲ႕အတူ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီး စက္ဘီးသမားကို ကားတိုက္မခံရဖို႕ ကယ္ထုတ္ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ေလးပဲျဖစ္ပါတယ္…။

အဲဒီလူဟာ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ သာမန္လူ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး..၊
သရဲ၊ နာနာဘာ၀၊ မကၽြတ္မလြတ္တဲ့ဘံုဘ၀က လူတစ္ေယာက္မ်ားလား…? စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းၿပီး သူမ်ားကို ကယ္တင္ဖုိ႕ အသင့္ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္မ်ား ျဖစ္ေလမလား..? ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ပါ…။ ေအာက္က ပံုေလးေတြနဲ႕ ဗီြဒီယိုကိုသာ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေ၀ဖန္ သံုးသပ္ေပးၾကပါေတာ့..။

ျဖစ္ပြားခဲ့တာကေတာ့ ဒီလမ္းဆံုမွာပါ..၊ ကားေတြ သြားလာေနၾကပါတယ္..


ကားနဲ႕ စက္ဘီးနဲ႕ ယခုလို တိုက္မိခါနီးအခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္..။


အလြန္လ်င္ျမန္တဲ့ အလင္းတန္းတစ္ခု ၀င္ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ…။

Thursday, August 8, 2013

ဓါတ္ပံုထဲက ၀ိဥာဥ္


ခုေခတ္လူငယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သရဲ၊ တေစၦ၊ နာနာဘာ၀ေတြ ရွိတာကို မယံုၾကည္ၾကပါဘူး..။ လက္ေတြ႕ျမင္ဖူးမွ ၾကံဳဖူးမွပဲ တစ္ကယ္ရွိတယ္ဆိုတာ လက္ခံသြားၾကပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ကေတာ့ သရဲ၊ တေစၦ၊ နာနာဘာေတြ ရွိတယ္ဆိုတာကို အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ပါတယ္..။ ဘုရားေဟာ က်မ္းဂမ္ေတြထဲမွာလည္း ပါသလို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရဖူးလို႕ပါ..။

အေပၚက ပံုေလးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးဆန္းတယ္ ေျပာရပါမယ္..။ ကားတိုက္မႈျဖစ္တဲ့ ျမင္ကြင္းကို အမႈအခင္းထံုးစံေတြအရ ရဲသားတစ္ေယာက္က ဓါတ္ပံုရိုက္ယူထားတာပါ..။ ကားတိုက္မႈျဖစ္စဥ္မွာ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး သမီးျဖစ္သူကေတာ့ ေနရာမွာတင္ ပြဲခ်င္းၿပီး ေသဆံုးခဲ့ပါတယ္..။ အေမျဖစ္သူူကေတာ့ ေဆးရံုေပၚမွာ အေရးေပၚ အေျခအေနနဲ႕ ေဆးကုသေနရပါတယ္...။ ဒီဓါတ္ပံုကို ရိုက္ကူးခဲ့ရာမွာ ဒီအတိုင္း အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ရိုက္ကူးခဲ့တာပါ..။

ဒါေပမယ့္ ဓါတ္ပံုကို ျပန္ထုတ္ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကားရဲ႕ေနာက္ျမင္ကြင္းမွာ အက်ၤီအျဖဴေရာင္နဲ႕ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပံုစံ ထူးဆန္းစြာ ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္..။ အဆိုပါ ရဲသား ဒီဓါတ္ပံုကိုရို္က္တုန္းက ေသခ်ာတာေတာ့ အဲ့ဒီေနာက္မွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနပါဘူး..။ အဲ့ဒီေနရာကလည္း လူရွိမေနႏိုင္တဲ့ ခ်ံဳထဲမွာျဖစ္ၿပီး ေကာင္မေလးရဲ႕ပံုစံက ေလထဲမွာ ေျမွာက္တက္ေနတဲ့ပံုစံျဖစ္ေနပါတယ္..။ သူေၾကာက္လန္႕ တၾကား ေဆးရံုကို အေျပးလွမ္းခဲ့ပါေတာ့တယ္..။

ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ အေမက ခြဲစိတ္ခန္းထဲ၀င္ေနပါတယ္..။ အျပင္မွာေစာင့္ေနတဲ့ ေသဆံုးသူ ေကာင္မေလးရဲ႕ အေဖျဖစ္သူကို သူရဲ႕ ထူးဆန္းတဲ့ဓါတ္ပံု ထုတ္ျပခဲ့ပါတယ္..။ သူရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကေန မ်က္ရည္ေတြ က်ဆင္းလာခဲ့ၿပီး

"ဒါကၽြန္ေတာ့္သမီးပါ...၊ သူ အဲ့ဒီေန႕က ဒီအက်ၤီအျဖဴေရာင္ေလး ၀တ္ထားတာပါ..." ဆိုၿပီး ငိုယိုေျပာျပခဲ့ပါတယ္..။

သရဲ၊ နာနာဘာ၀မ်ားႏွင့္ ကခုန္ျခင္း - (သရဲ ေခၚျခင္း)




ကၽြန္ေတာ္တို႕ ငယ္ငယ္တုန္းက သရဲ ေခၚတယ္ဆိုတာ ေခတ္စားပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလို သရဲ ေခၚဖို႕ ဆိုတာ လူတိုင္း မလုပ္တတ္ပါဘူး။ သရဲ ေခၚပံုေခၚနည္း၊ ေမးပံုေမးနည္း၊ အထာေကာက္နည္း၊ ျပန္လႊတ္နည္း ဒါေတြ မ်ိဳးစံုရွိပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ ဂါဏာတစ္ခုလည္း ရႊတ္ရတယ္ ထင္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ (၁၃) ႏွစ္အရြယ္ေလာက္မွာပဲ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ပထမဦးဆံုး သရဲေခၚတာကို စတင္ၾကံဳဖူးပါေတာ့တယ္…။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ရပ္ကြက္ထဲကို မံုရြာက မိသားစုတစ္စုေျပာင္းလာပါတယ္..။ ေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္ၿပီး သေဘာေကာင္းတဲ့ မိသားစုပါ..။ သူတို႕မိသားစုထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္..။ သူတို႕မိသားစုမွာ ထူးျခားမႈ တစ္ခုက သူတို႕ဟာ ညတိုင္း (၉း၀၀) နာရီေလာက္ေရာက္ၿပီဆို ဖက္တစ္ခုထဲကို ထမင္းေတြ၊ ဟင္းေတြထည့္ၿပီး လမ္းဆံု လမ္းေလးခြမွာ ခ်ၿပီး ဖေရာင္းတိုင္ေတြ အေမႊးတိုင္ေတြနဲ႕ ပူေဇာ္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ အစက ထင္တာက သူတို႕ နတ္ေတြကို ပူေဇာ္တယ္ ထင္ေနတာပါ…။ ေနာက္ပိုင္းမွ သူငယ္ခ်င္းက အဲ့ဒီလို လုပ္တာဟာ နာနာဘာ၀ေတြကို အစားအစာေကၽြးတာျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႕ နာနာဘာ၀ အမ်ားစုဟာ လမ္းဆံုလမ္းေလးခြမွာ ေနၾကတာမ်ားေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္..။ သူက အဲ့ဒီ နာနာဘာ၀ေတြေခၚၿပီး သိခ်င္တာေတြ ေမးလို႕ရတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကို အံ့ၾသသြားခဲ့ရပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္က မယံုဘူးဆိုေတာ့ သူကလက္ေတြ႕ျပမယ္လို႕ေျပာပါတယ္..။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေျပာျပေတာ့ သူတို႕လည္း စိတ္၀င္စားၾကတာနဲ႕ တစ္ရက္မွာ အဲ့ဒီကိစၥကို ၾကည့္ၾကဖို႕ အတြက္ တိုင္ပင္လိုက္ၾကပါတယ္..။


          ကၽြန္ေတာ္တို႕ ည (၁၁း၄၀) မိနစ္ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ အျခား ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ၃ ေယာက္ရယ္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကေနပဲလူစုၿပီး ထြက္လာၾကပါတယ္..။ အိမ္ကလူၾကီးေတြ ခရီးထြက္ေနတာေၾကာင့္လည္း ကံေကာင္းခဲ့ပါတယ္..။ ဒီလိုနဲ႕ မံုရြာသူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ သူ႕ကို၀င္ေခၚပါတယ္..။ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေနပံုပါပဲ..။ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိမ္ထဲကေန ထြက္လာပါတယ္..။ သူတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး..၊ သူ႕ဦးေလးလည္း ပါလာပါတယ္…။ သူက ဒီကိစၥကို သိပ္မကၽြမ္းေသးတာေၾကာင့္ အမွားအယြင္း တစ္ခုခု မရွိရေအာင္ ဦးေလး ျဖစ္သူကို အကူအညီေတာင္းထားေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္..။ ဦးေလးျဖစ္သူရဲ႕ လက္ထဲမွာေတာ့ အမဲသား တစ္ဆြဲရယ္..၊ ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္းပါ ခံုရွည္တစ္လံုး ကိုင္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သရဲေခၚဖို႕အတြက္ လမ္းဆံုကို ဆက္လက္ ထြက္ခြာခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္..။

          လမ္းဆံုကိုေရာက္ေတာ့ ည (၁၂း၁၀) မိနစ္ရွိပါၿပီ။ ထံုးအတိုင္း လမ္းဆံုမွာ သူတို႕ပူေဇာ္ထားတဲ့ ဖက္ထဲက ထမင္း၊ဟင္းရယ္..၊ မီးညိမ္းၿပီး ကုန္ဆံုးေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဖေရာင္းတိုင္နဲ႕ အေမႊးတိုင္ အၾကြင္းအက်န္ ေတြ ကိုေတြ႕ရပါတယ္..။ ဦးေလးက လမ္းဆံု အလယ္တည့္တည္မွာ သူ႕ဖိနပ္ကို ခၽြတ္လိုက္ပါတယ္..။ ၿပီးေတာ့ ဖိနပ္တစ္ဖက္ကို ေမွာက္လိုက္ပါတယ္..။ ဖိနပ္ႏွစ္ဖက္ေပၚမွာ ထိုင္ခံုရွည္က မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္း ကိုတင္ပါတယ္..။ က်န္တဲ့ ထိုင္ခံုေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကိုေတာ့ လႊတ္ထားပါတယ္..။

          ၿပီးေတာ့ အမဲသားဆြဲကို ခံုေပၚတင္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ဦးေလးျဖစ္သူ ခံုေပၚမွာ သူတို႕ လက္ေတြတင္ၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အေနအထားနဲ႕ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လိုက္ပါတယ္..။ ၿပီးေတာ့ သူတို႕ရဲ႕ လက္ေတြကို လက္မခ်င္း၊ လက္သန္းခ်င္း ထိဆက္ၿပီး စက္၀ိုင္းပံုသ႑ာန္မ်ိဳးလုပ္လိုက္ပါတယ္..။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕မွာ ပိတ္ၿပီး ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ဖယ္ခိုင္းပါတယ္..။ သရဲ စေခၚပါေတာ့မယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ သက္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ အထူးအဆန္းဆံုး ကိစၥၾကီးကို လက္ေတြ႕ျမင္ရေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ စိတ္လႈပ္ရွား မိသလို ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္ေနမိပါတယ္..။
အရင္ဆံုး ပါဠိစကားေတြပါတဲ့ ဂါဏာကို ဦးေလးၾကီးက အရင္ရႊတ္ပါတယ္..။ ၂ မိနစ္ေလာက္ၾကာပါတယ္..။

 ၿပီးေတာ့ " ဒီလမ္းဆံုလမ္းေလးခြရဲ႕ အေရွ႕အရပ္မွာ ရွိၾကတဲ့..၊ နာနာဘာ၀မ်ား ..၊ ဒီခံုေလးမွာ ၀င္ေရာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ ေဆာ့ကစားႏိုင္ပါတယ္..၊ ေဆာ့ကစား ၿပီးရင္ေတာ့ ခံုေပၚက အမဲသားကို ေကၽြးမွာျဖစ္ပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ ေဆာ့ကစားမယ္ဆိုရင္ ခံုကို လႈပ္ျပပါ " လို႕ေျပာၿပီး သူတို႕လက္ေတြကို ခံုနဲ႕ ၆ လက္မ ေလာက္ကြာေအာင္ ေျမွာက္လိုက္ပါတယ္..။ ၿပီးေတာ့ စက္၀န္းပံုသ႑ာန္ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ သူတို႕ လက္ေတြကို တစ္၀က္ေလာက္ဟ ေပးလိုက္ပါတယ္..။ ၁၀ စကၠန္႕ေလာက္ပဲ ၾကာပါတယ္..။ လက္ေတြနဲ႕ ေျခာက္လက္မ ေလာက္ ကြာထားတဲ့ အဲ့ဒီခံုက ထူးဆန္းစြာပဲ လႈပ္လာပါတယ္..။ ခံုလႈပ္လာၿပီဆိုတာနဲ႕ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္က ခုနက ဟထားတဲ့ လက္ေတြကို ျပန္ခ်ိတ္လိုက္ၿပီး စက္၀ိုင္းပံုသ႑ာန္ အေနအထားကို ျပန္ယူ လိုပါတယ္..။ အခုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခံုထဲမွာ အခုဆိုရင္ နာနာဘာ၀တစ္ေကာင္ ၀င္ေရာက္ေနၿပီပဲ ျဖစ္ပါတယ္..။

          က်န္တဲ့သူေတြစကားေျပာလို႕ မရပါဘူး..၊ ခုနက ပါဠိလို ဂါဏာရြတ္ထားတဲ့သူပဲ စကားေျပာၿပီး ေမးျမန္းလို႕ရပါတယ္..။ ေမးျမန္းတဲ့ေနရာမွလည္း ခံုထဲမွာ ၀င္ေနတဲ့ နာနာဘာ၀က စကားေျပာလို႕ မရတဲ့ အတြက္ ခံုနဲ႕ အခ်က္ျပၿပီး အေမးအေျဖ ျပဳလုပ္ရပါတယ္..။ ေမးတဲ့သူ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အေျဖ ပါတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳး ေမးေပးရပါတယ္..၊ (ဥပမာ …. သရဲက မိန္းမဆိုရင္ ခံုကို တစ္ခ်က္ လႈပ္ျပပါ..၊ ေယာက္်ားဆိုရင္ ႏွစ္ခ်က္ လႈပ္ျပပါ…) ဆိုၿပီး ေမးရပါတယ္..။ ဒါဆို သရဲက မိန္းမဆိုရင္ ခံုကို တစ္ခ်က္၊ ေယာက္်ားဆိုရင္ ခံုကို ႏွစ္ခ်က္ လႈပ္ၿပီး အလည္မွာ ခံုကို အလည္မွာ ျပန္ရပ္ေနေစပါတယ္..။ ၀င္ေနတာ ကေလးသရဲ ဆိုရင္ေတာ့ ခံုကို လႈပ္ျပမွာ မဟုတ္ပဲ ေမးတဲ့သူက ျပန္လည္ၿပီး ကေလး ဆိုရင္ ဘယ္ႏွစ္ခ်က္လႈပ္ျပပါ ဆိုၿပီး ေမးလို႕ရပါတယ္..။ အေရအတြက္ ေမးခြန္းကိုေတာ့ ရိုးရိုးပဲ ေမးလို႕ရပါတယ္..။ ဥပမာ အသက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္မွာ ဆံုးတာလဲ..၊ တစ္ခ်က္ကို တစ္ႏွစ္ႏႈန္းနဲ႕ ေျဖေပးပါလို႕ ေမးရင္ သူခံုလႈပ္ျပတဲ့ အခ်က္ေတြကို မွတ္ထားလိုက္ရံုပါပဲ..။

          ခံုလႈပ္ျပတယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလိုပဲ လက္ေတြက ခံုနဲ႕ ေျခာက္လက္မ ေလာက္ အကြာ ေလထဲမွာ ထားထားတာပါ..။ ခံုရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ဖိနပ္ေတြ ခုထားတဲ့ အတြက္ က်န္တဲ့ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္က လြတ္ေနပါတယ္..။ အခု အေမးအေျဖလုပ္ေနတဲ့ ခံုလႈပ္ျပတယ္ဆိုတာက အဲ့ဒီခံုက လြတ္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကေန ဟိုဖက္ဒီဖက္ လႈပ္ျပတာကိုဆိုလိုတာပါ..။ တစ္ဖက္ကို တစ္ခ်က္ႏႈန္းနဲ႕ ေရတြက္ရပါတယ္..။ သူ႕အေျဖၿပီးရင္ေတာ့ ခံုဟာ ထူးဆန္းစြာပဲ ေလထဲမွာ ညီညာစြာ ရပ္တန္႕ ေနပါတယ္..။

          ကဲ… ကၽြန္ေတာ္တို႕ သရဲေခၚတဲ့ အေၾကာင္း ျပန္ဆက္လိုက္ရေအာင္ဗ်ာ…။ ခုနက ေျပာျပတဲ့ အတိုင္း ၀င္လာတဲ့ သရဲကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေမးလိုက္တာ.. သူက ၁၀ တန္းေက်ာင္းသူ၊ အသက္ (၁၅) ႏွစ္ရွိၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီေနမွာပဲ ကားနဲ႕ တုိက္မိၿပီး မကၽြတ္မလြတ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ တစ္ရပ္ကြက္ အေက်ာ္၊ ရပ္ကြက္ (၁၁) ထဲက ( )  လမ္းထဲက၊ အိမ္အမွတ္ ( ) မွာ ေနထိုင္ေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ အေမးအေျဖ လုပ္ရတာ ေပ်ာ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္..။

          ဒီလိုနဲ႕ ေမးၿပီး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဦးေလးက ဂါထာ တစ္ခုကို ရြတ္ပါတယ္..။ ၿပီးေတာ့ "ငါတို႕နဲ႕ လာေဆာ့ကစားတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ အခုသြားလိုရာ သြားႏိုင္ပါၿပီ..။ အမဲသားကို လမ္းဆံုရဲ႕ ညာဖက္ေထာင့္မွာ ထားခဲ့ပါမယ္…"ဆိုၿပီး လက္ကို ျပန္ဟေပးလိုက္ပါတယ္..။ ခံုက အလည္မွာ ရပ္ေနရာကေန ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႕နဂိုအေနအထားအတိုင္း ျပန္ေရာက္သြားပါတယ္..။ သူရဲမေလး ထြက္သြားပါ ၿပီ…။

          ဦးေလးက အမဲသားကို လမ္းရဲ႕ ညာဖက္ေထာင့္ မွာ ထားခဲ့ၿပီး အိမ္ကို ျပန္လာတဲ့လမ္းမွာ သူ႕အေတြ႕ အၾကံဳေတြကို ေျပာျပပါတယ္..။  ဒီလိုေမးတဲ့ေနရာမွာ ေမးခ်ိန္ကို (၁၅) မိနစ္သာ အမ်ားဆံုး ထားၿပီး ေမးရေၾကာင္း၊ ျပန္မလႊတ္ပဲ အခ်ိန္အၾကာၾကီး ဆြဲထားရင္ စိတ္ဆိုးၿပီး မိမိတို႕ထဲက လိပ္ျပာငယ္ တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ၀င္ပူးေၾကာင္း၊ အေရးအၾကီးဆံုးအခ်က္က စသလို ေနာက္သလိုနဲ႕ ဒီည ငါတို႕ ထဲက ဘယ္သူနဲ႕ လိုက္မွာလဲ..၊ ဘယ္သူ႕ကို ခင္လဲ စတာေတြကို မေမးရပါဘူး..၊ ဒီေမးခြန္းမ်ိဳးဟာ နာနာဘာ၀ေတြကို အိမ္ထဲလိုက္ႏိုင္ဖို႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ေပး သလို ျဖစ္တတ္ပါတယ္..။ သူတို႕မံုရြာမွာ အဲ့ဒီလို သြားစမိလို႕ သရဲဟာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဘးကေန လံုး၀ကို မခြဲေတာ့ပဲ..၊ ေကာင္ေလးခမ်ာ အိပ္လည္း သူ႕ပံုျမင္ရ..၊ စားလည္း သူ႕ပံုျမင္ရနဲ႕ ေနာက္ဆံုး ရူးသြားခဲ့ၿပီး ေသဆံုးသြား ခဲ့တယ္လို႕ ေျပာပါတယ္..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ လံုး၀ မေမ့ႏိုင္စရာေကာင္းတဲ့ ညတစ္ည ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။

          ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္တစ္ေန႕ နံနက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း (၄) ေယာက္ ႏိုးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္း သြားၾကည့္ခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ထားခဲ့တဲ့ အမဲသား ရွိ/မရွိ ဆိုတာကိုပါ..။ မရွိေတာ့ပါဘူး..။ ဒါကေတာ့ သရဲပဲ စားသြားတာလား..၊ လမ္းေဘးကေခြးပဲ ဆြဲတာလားဆိုတာကိုေတာ့ စဥ္းစားစရာပါပဲ..။

          ေနာက္တစ္ခုက မေန႕ညက သိခဲ့တဲ့ လိပ္စာအတိုင္း ရပ္ကြက္ (၁၁)၊ ( )  လမ္းထဲကို သူငယ္ခ်င္း (၄) ေယာက္ သြားခဲ့ၾကပါတယ္..။ အဲ့ဒီနံပါတ္နဲ႕ အိမ္က အဆိုပါလမ္းထဲမွာ တစ္ကယ္ရွိပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညက သိခဲ့တဲ့ အိမ္နံပါတ္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရေတာ့ ၾကက္သီး ေမြးညွင္းေတြ ဖ်င္းကနဲ ထသြားခဲ့ရပါတယ္..။

          ေနာက္တစ္ေန႕မွာ အဲ့ဒီအိမ္ကသူေတြနဲ႕သိတဲ့ အျခား သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႕ အဲ့ဒီ အိမ္ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္..။ တျခား အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုနဲ႕ ေရာက္သြားခဲ့တာပါ..။ အိမ္ထဲမွာ ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႕ ဆုယူေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပံုကို ခ်ိတ္ဆြဲ ထားပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို လန္႕ေနပါၿပီ..။ ေနာက္ဆံုး သိခ်င္စိတ္ကို လံုး၀ မေအာင့္အီး ႏိုင္တာနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ အရွက္မဲ့စြာ "အန္တီ..၊ ဒီဓါတ္ပံုထဲက ဘယ္သူလဲမသိဘူးေနာ္..၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အရမ္းဆင္လို႕ပါ…" ဆိုၿပီး ေမးလိုက္ပါတယ္..။

"အဲ့ဒါ အန္တီ့ သမီးေလ..၊ သားသူငယ္ခ်င္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး..၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀ ႏွစ္ေလာက္က ကားတိုက္ၿပီး ဆံုးသြားတာေလ…"

"ဗ်ာ…၊ ဟုတ္လား..၊ ဘယ္ေနရာမွာ တိုက္တာလဲ အန္တီ…"

"ရပ္ကြက္ (၁၀)၊ အ.ထ.က (၅) ေဘးနားက လမ္းဆံုမွာ…ေက်ာင္းသြားရင္း တိုက္မိတာ..."

ေသခ်ာပါတယ္...။ မေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေမးခဲ့တာ အဲ့ဒီလမ္းဆံုမွာပါပဲ..။ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံက အိေျႏၵမဆည္ႏိုင္ပဲ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားေတြ ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္..။ ဒါဆို သူ႕အသက္က အခုခ်ိန္ဆို (၃၅) ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေနမွာေပါ့….၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကိစၥကို လံုး၀ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးပဲ တြက္ ထားတာပါ..။ ယံုလည္း မယံုခ်င္ပါဘူး..၊ မေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ အေမးအေျဖလုပ္ခဲ့တာ လွည့္ကြက္တစ္ခုလို႕သာ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားတာပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းနပန္းေတြ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကီးသြားပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ဓါတ္ပံုကို ထပ္ ၾကည့္မိလိုက္တယ္..။ သူက ဓါတ္ပံုထဲကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ပံုစံပါပဲ..။ ကၽြန္ေတာ္ အေလာတၾကီး ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ကို အေျပးတပိုင္း ျပန္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္..။



ေအာင္ထြန္းဦး

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သရဲပူးျခင္း (သရဲ၊နာနာဘာ၀မ်ားႏွင့္ ကခုန္ျခင္း -)



ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက စစ္သားဆိုေတာ့ အေဖတာ၀န္က်ရာ ေနရာကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစုက လိုက္ေနရပါတယ္…။ ဒါေၾကာင့္ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ဖူးၿပီး မရိုးလွတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ အသစ္ မ်ားစြာကိုလည္း ရရွိခဲ့ရပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ အရင္တုန္းက ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ…၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ထူးျခားတဲ့ ပါရမီေခၚမလား..၊ ကံပဲ နိမ့္တယ္ ေခၚမလား..၊ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ သရဲ၊ ၀ိဥာဥ္ ၊ တို႕ရဲ႕ ေျခာက္လွန္႕ျခင္း ကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခံခဲ့ရပါတယ္…။

ဒီလိုျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေတြမွာ ေၾကာက္စရာသိပ္မေကာင္းခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေတြ ရွိေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ျဖစ္ရပ္ေတြကေတာ့အသည္းငယ္သူေတြအဖို႕ေတာ့သည္းေခ်ပ်က္ႏိုင္ေလာက္တဲ့  ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေတြပါ…။ အဲ့ဒီထဲက ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ဒီပို႕စ္ေလးမွာ ေဖာက္သည္ခ်ၿပီး ေျပာျပပါ့မယ္…။


ကၽြန္ေတာ့္ အေမက ရွမ္းစစ္စစ္ပါ…။ စစ္သားျဖစ္တဲ့ အညာသား အေဖက ရွမ္းျပည္နယ္ဖက္မွာ တာ၀န္က်ရာ ကေန အေမနဲ႕ အေၾကာင္းပါခဲ့ပါတယ္..။ အေမ့ရဲ႕ ရြာျဖစ္တဲ့ မိုင္းေယာ္ဆိုတဲ့ရြာေလးက လားရႈိးကေန မိုင္ ၁၀၀ ေလာက္ ကြာေ၀းတဲ့ ေနရာမွာ ရွိပါတယ္…။ တစ္ေန႕မွာ… ရြာကို မေရာက္ျဖစ္တာၾကာၿပီ ျဖစ္တဲ့ အေမက ရြာကို အလည္သြားမယ္..၊ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း အမ်ိဳးေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးၿပီး ေခၚသြား မယ္လို႕ ေျပာပါတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးေတြရွိရာ ရြာကို သြား လည္ရမွာ ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္လို႕ရႊင္လို႕ေပါ့ဗ်ာ…။

အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္အသက္က က ၁၂ ႏွစ္သားအရြယ္ေလာက္သာ ရွိပါအံုးမယ္…။ မိုင္းေယာ္ဆိုတဲ့ ရြာကလည္း ကားလမ္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေပါက္ေသးတဲ့ ေခတ္မွာ အေတာ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ သြားလာ ရပါတယ္.. (အခုေတာ့ လမ္းေတြေပါက္ၿပီး ၿမိဳ႕ တစ္ခုျဖစ္ေနပါၿပီ…)…။ ကားကို တစ္ေနကုန္ စီးလိုက္..ဗြက္နစ္ရင္ ဆင္းတြန္း လိုက္…လုပ္ၿပီး ၁၅ နာရီေလာက္ၾကာေအာင္ စီးလို႕အျပီးမွာ အေမတို႕ရြာ ကို ေရာက္ပါေတာ့တယ္…။

ကၽြန္ေတာ္ ရြာကိုေရာက္ၿပီးမွ သိခဲ့ရတာက ရြာက အယူသည္းမႈေတြကိုပါ..။ ထုံးစံ ဓေလ့လို႕လည္း ေျပာလို႕ ရမွာေပါ့ေလ…။ ဥပမာ - ဗိုက္ၾကီးသည္ ခရီးသည္ကို ရြာမွာရွိတဲ့ ဘယ္သူ႕အိမ္မွာမွ ညအိပ္/ညေန ေနခြင့္မျပဳပါဘူး..၊ အဲ့လိုပဲ လင္မယားခရီးသည္ကိုလည္း ရြာမွာ တည္းခြင့္မေပးပါဘူး..။ တစ္ျခား အယူေတြ လည္းအမ်ားၾကီးရွိၿပီး အခုခ်ိန္ထိေတာင္ ဒီအယူေတြ ရွိပါေသးတယ္…။ အဲ… ပိုဆိုးတာက… ရြာမွာ စုန္း.၊ ကေ၀ေတြ တတ္တဲ့ လူေတြလည္း အမ်ားသားဆိုပဲ…၊

အေမ ကေတာ့ သတိေပးတယ္..။ စကားေျပာရင္ သတိထားဖို႕..၊ သူမ်ားေတြ စိတ္တိုေအာင္ မေျပာဖို႕..၊ အျမင္ကတ္ေအာင္ မေနဖို႕ ဘာညာေပါ့ဗ်ာ…။ ကၽြန္ေတာ္ကို႕ အေမ သက္သက္ ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္ေျပာတယ္ ပဲ မွတ္ေနခဲ့တာပါ..။ ကိုယ္တုိင္ၾကံဳမွပဲ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ခဲ့ ရပါေတာ့တယ္….။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေကာင္မေလး သရဲ



ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ခပ္လန္းလန္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္ဗ်..။ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ… ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္လံုး တစ္ေယာက္ မက်န္ ၀ိုင္းေၾကာင္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ… ဒါေပမယ့္.. ျဖစ္ျဖစ္ ေျမာက္ေျမာက္ တစ္ေကာင္မွ မရွိတဲ့ အတြက္ မရလိုက္ပါဘူး..။ ဟိုလူလိုလို ဒီလူလိုလိုနဲ႕ ပါးစပ္အရသာ ခံရင္း ေကာင္မေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ထဲက ဘယ္တစ္ေယာက္ကိုမွ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ဘူး..။

တစ္ေန႕……. ၾကားလိုက္ရတဲ့ သတင္းက ေကာင္မေလး ဆံုးသြားၿပီတဲ့..။ ညေန ေက်ာင္းကအျပန္မွာ ဆိုင္ကယ္ ကားနဲ႕ ၀င္တိုက္တာ ပြဲခ်င္းၿပီးဆိုပဲ…။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္သိုက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုက လြဲၿပီး ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ…။ ညေနက်ေတာ့ လူစုၿပီး ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္ ထြက္ခဲ့ၾကတာေပါ့ဗ်ာ…။

ေကာင္မေလးက တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးပါ..။ မိသားစုက အရမ္း မခ်မ္းသာတဲ့ လူလတ္တန္းစားထဲကပါ..။ အေဖေရာ အေမေရာ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြျဖစ္ၿပီး ေကာင္မေလးကလည္း တကၠသိုလ္မွာ M.A ဆက္တက္ေနတာ ဆိုေတာ့ ပညာတတ္ မိသားစုလို႕ ေျပာလို႕ရပါတယ္..။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရာက္သြားေတာ့ ေကာင္မေလး မိဘေတြကို ျမင္ရတာ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ..။ ငိုထားရလြန္းလို႕ မ်က္လံုးေတြမို႕ေနၿပီး အေမျဖစ္သူဆိုရင္ အသံ၀င္ၿပီး အသံေတာင္  မထြက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း သတင္းေမး..ႏွစ္သိမ့္ၿပီး.. မ႑ပ္ေဆာက္ဖုိ႕နဲ႕ အျခားေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ဖို႕အတြက္ တာ၀န္ကိုယ္စီ ခြဲယူၿပီး ေဆာင္ရြက္ပါေတာ့တယ္…။

ေကာင္မေလးတို႕ မိသားစုက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲကို ေျပာင္းလာတာ သိပ္မၾကာေသးတာေၾကာင့္ အသိ မိတ္ေဆြေတြ သိပ္မရွိပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ လာလိုက္တာ မွန္သြားတယ္..။ မဟုတ္ရင္ သူတို႕ အားငယ္ေနမွာ ေသခ်ာတယ္..။ ခဏၾကာေတာ့ အန္တီက

"ဒီမွာ ညအိပ္ေပးပါလား သားရယ္..၊ အန္တီတို႕က ႏွစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့.."

"ရပါတယ္ အန္တီရယ္…. စိတ္မပူပါနဲ႕… ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ဖြဲ႕လံုး ညလံုးေပါက္ ရွိမွာပါ…" ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အားေပးႏွစ္သိမ့္လိုက္တယ္..။

ေျပာရအံုးမယ္..။ ေကာင္မေလးက ကားတိုက္ၿပီး ပြဲခ်င္းၿပီး ဆံုးတာဆိုေတာ့ သူ႕အေလာင္းကို အိမ္သယ္လို႕ မရဘူးဗ်..။ ေဆးရံုက ရင္ခြင္ရံုမွာ ထားရတယ္..။

ဒီလုိနဲ႕ မိုးလည္းခ်ဳပ္လာေရာ.. မီးလံုးေတြဖြင့္….. ျမန္မာဓေလ့ ထံုးစံအတုိင္း ဖဲထုပ္ ၀ယ္တဲ့သူက၀ယ္ၿပီး ၀ိုင္းေတြ အသီးသီး စလိုက္ၾကတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ကေတာ့ မ၀င္ေသးပဲ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ကူေနတာေပါ့…။ ည (၁၁း၀၀) ေက်ာ္ (၁၂း၀၀) ေလာက္လည္းေရာက္ေရာ စားပြဲေပၚမွာ လူေတြ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး..။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ၄ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္..။ ဇာတ္လမ္းက အဲ့ဒီမွာ စတာပဲဗ်ိဳ႕…။

ကၽြန္ေတာ္ေလးေယာက္ ၀ိုင္းၿပီး ဖဲထိုင္ရိုက္ေနၾကတယ္..။ အန္တီတို႕ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘးမွာ ငူငူၾကီး ထိုင္ေနၾကတယ္..။ ည (၁း၀၀) နာရီေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ… အန္တီက..

"အမေလး..အမေလး…သမီး…သမီး…."

ဆိုၿပီး ျခံတံခါး၀ကို ေျပးထြက္သြားတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေျပးလုိက္သြားရတာေပါ့..။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ဘာညာေမးေတာ့ ေကာင္မေလးကို ျခံ၀မွာေတြ႕လိုက္တယ္တဲ့..၊ အိမ္ထဲကို အတင္း၀င္ခ်င္ေနတာ ၀င္လို႕ မရျဖစ္ေနပံုပဲတဲ့..။ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္သြားတယ္..။ ကိုယ္က ေၾကာက္ေနရင္ တျခားသူေတြ ပိုဆိုးေနမွာဆိုးတာနဲ႕..

"ေၾသာ္..အန္တီရယ္.. အန္တီက ငိုထားလြန္းလို႕ မ်က္လံုးမို႕ၿပီး ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္တာပါ…" ဆိုၿပီး ႏွစ္သိမ့္ျပီး အိမ္ထဲ ျပန္ေခၚလာခဲ့တယ္..။

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဖဲဆက္ရိုက္ျဖစ္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က ဖဲ၀ိုင္းထဲမွာ မရွိဘူး..။ ျခံတံခါး၀ကိုပဲ ေရာက္ေနတယ္..။ ခဏၾကာေတာ့ ျခံတံခါး၀ကို ဖ်တ္ခနဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လားး လားးး… ေကာင္မေလးဗ်ိဳ႕… ျခံတံခါး၀ဖြင့္ေနတာ.. ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ..ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ကြင္းထဲကေန ျပန္ေပ်ာက္သြားတယ္..။

ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနတုန္းမွာ အန္တီက တစ္ခါ ေျပးဆင္းသြားၿပီး ျခံတံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္..။

ၿပီးေတာ့ "သမီး… လာ….လာ…. အိမ္ထဲ၀င္… "

ဆိုၿပီး လူတစ္ေယာက္ကို လက္ဆြဲေခၚလာတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ျခံထဲျပန္ေခၚလာတယ္..။ တစ္ကယ္ေတာ့ ဘာမွ မရွိဘူးဗ်…။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ထိုင္ခိုင္းလိုက္တယ္..။ ၾကမ္းခင္းသံ တကၽြီကၽြီနဲ႕ ျမည္သြားတယ္..။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ အနံ႕ဆိုးၾကီး တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ရလိုက္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္ၿပီ..။ ေကာင္ မေလး ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ ၀င္ထိုင္ေနေလၿပီ..။

အန္တီကေတာ့ ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကေနရာကိုၾကည့္ၿပီး တတြတ္တြတ္ေျပာေနတယ္..။ ဦးေလး ကလည္း ေၾကာက္လြန္းလို႕ အသံေတာင္ မထြက္ႏိုင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း ငါးေယာက္လံုးကေတာ့ ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနမိ ၾကတယ္..။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့..။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ တစ္ကယ္ထိုင္ ေနတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္..။ ျပင္းထန္ ဆိုး၀ါးတဲ့ အပုပ္နဲ႕ကို ရႈရႈိက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ ေၾကာက္စိတ္က ငယ္ထိပ္ ကိုေရာက္ေနတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ နဖူးကေခၽြးေတြ တဒီးဒီး မ်က္ႏွာေပၚစီးက်ေနတာကို သိေပမယ့္ သုတ္ပစ္ဖို႕ မေျပာနဲ႕ လူကို မလႈပ္ရဲဘဲ အသက္ကိုေတာင္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရႈေနလိုက္တယ္…။

ခဏၾကာေတာ့ အန္တီက.. "သမီး.. ဘယ္သြားမလို႕လဲ.." ဆိုၿပီး ေမးလိုက္တယ္..။ ၾကမ္းခင္း တကၽြီကၽြီ ျမည္သံကို ၾကားလုိက္ရျပန္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္.. ဟုတ္တယ္ေလ.. သူ႕ဟာသူ သြားခ်င္တဲ့ေနရာသြား ကၽြန္ေတာ့္နား ရွိမေနရင္ ၿပီးေရာေလ..။

အန္တီက သူ႕သမီးသြားတဲ့ေနရာကို လိုက္ၾကည့္ေနတယ္ထင္တယ္.။ သူ႕မ်က္လံုးက ေရႊ႕လ်ားေနတယ္..။ ခဏၾကာေတာ့ အန္တီ့အၾကည့္က ကၽြန္ေတာ့္ တည့္တည့္မွာ..။ ေအာင္မေလး…… ေကာင္မေလး ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္ေက်ာမွာ ရပ္ေနပီ…။

"သမီး…ဘာလုပ္မလို႕လဲ… အဲ့လို မလုပ္ရဘူးေလ..သမီး..အဲ့ဒါ သမီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေလ.." အန္တီက ထိတ္လန္႕စြာနဲ႕ ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္..။

ကၽြန္ေတာ္ လည္း မ်က္စိမွိတ္ေနလိုက္ၿပီး ရသမွ် ဘုရားစာေတြ စိတ္ထဲကေန ရြတ္ဆိုေနလုိက္တယ္..။ ဟိုသေကာင့္သားေလးေကာင္နဲ႕ ဦးေလးဆီကလည္း ဘာသံမွ မၾကား…။ အကုန္လံုး ေၾကာက္ၿပီး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ကုန္ၾကပီထင္တာပဲ..။

"သမီး.. အဲ့လို မလုပ္နဲ႕လို႕ အေမ..ေျပာေနတယ္ေနာ္…အေမ့စကားနားေထာင္စမ္း.."

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္မလဲ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မေတြးေတာ့ဘူး..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသလူလို႕ သတ္မွတ္ၿပီး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ သေဘာထားကာ ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ၿပီး စိတ္ထဲကေန ေမတၱာပို႕ေပးလိုက္တယ္…။

ေကာင္မေလး ေကာင္းရာမြန္ရာ ဘ၀ကို ေရာက္ပါေစ…

ခဏၾကာေတ့ာ… ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရႈၾကပ္သလို ခံစားလာရတယ္..။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဘာမွ သဲသဲ ကြဲကြဲ မျမင္ရေတာ့ဘူး..။ အဲ့ေနာက္.. ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး…။

ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သတိရလာေတာ့ အိမ္ေရာက္ေနၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ္က ကုတင္ေပၚမွာ.. ကုတင္ေဘး ပတ္ပတ္လည္ မွာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္..။

"အေမ..သားဘာျဖစ္သြားတာလဲ.."

"သားမေန႕ညက သရဲ၀င္ပူးခံရတာေလ…"

"ဗ်ာ…ေကာင္မေလး ၀င္ပူးတာလား.."

"ဟုတ္တယ္ ဟေရာင္.. ေကာင္မေလးက မင္းကို၀င္ပူးၿပီး ငါတို႕ေလးေယာက္ကို တံျမက္စည္း ဆြဲၿပီး လုိက္ရိုက္တာေဟ့… ေျပးလိုက္ရတာကို မေျပာနဲ႕ေတာ့..။ ေနာက္ၿပီး မင္းပါးစပ္ကလည္း ေျပာေသးတယ္…. ေသနာေကာင္ေတြ… ငါ့ကို စခ်င္အံုးတဲ့.."

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနာက္ပိုင္း ေကာင္မေလးအိမ္ကို မသြားျဖစ္ခဲ့ပါ..။ မသြားရဲတာေၾကာင့္လည္းပါသည္။ ရက္လည္ တဲ့ရက္အထိ အားလံုးေအးေအးေဆးေဆး ၿပီးသြားတယ္လို႕ ၾကားရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစ္ကယ္ပဲ ေကာင္မေလး အတြက္ ၀မ္းသာမိသည္…။ ငါတို႕ ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးေရ…မင္းေလး ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစကြာ…။

(ေအာင္ထြန္းဦး)

သရဲနဲ႕ ေလာင္းေၾကးထပ္တဲ့ည



"သရဲဆိုတာ တစ္ကယ္မရွိပါဘူးကြာ…."

"မင္းက မၾကံဳဖူးေသးေတာ့ ဘယ္ယံုပါ့မလဲ..၊ လက္ေတြ႕ဆိုရင္ မင္းယံုသြားလိမ့္မယ္.."

"ေအး.. ငါကလည္း မင္းတို႕ေျပာတဲ့ အဲ့ဒီ လက္ေတြ႕ သရဲကို ေစာင့္ေနတာပဲ..၊ ေတြ႕မွ မေတြ႕တာ.."

ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ သရဲအေၾကာင္းနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး အျငင္းအခုန္ လုပ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕ထဲတြင္ သတၱိအရွိဆံုးလို႕ေျပာလို႕ရသလို သရဲနဲ႕ တစ္ခါမွ မေတြ႕ၾကံဳဖူးေသးသည့္ သက္ေအာင္နဲ႕ ျငင္းခုန္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

"ဒါဆို ဒီလိုလုပ္…၊ ငါတို႕ရပ္ကြက္ထဲမွာ နာမည္ၾကီးတဲ့ ညီမသံုးေဖာ္ ဆြဲၾကိဳးခ်ေသထားတဲ့ အိမ္ပ်က္ၾကီး သိတယ္မွတ္လား.."

"ေအး…. သိတယ္ေလ…"

"မင္း ည (၁၂း၀၀) နာရီတိတိ အဲ့ဒီျခံထဲကို၀င္ၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာ မင္းနာမည္ကို ေျမျဖဴနဲ႕ေရးရဲလား…"

"ငါလုပ္ရဲရင္ မင္းက ငါ့ကို ဘာေပးမွာလဲ…"

"တစ္လစာ စားေသာက္စရိတ္ အားလံုး ငါတာ၀န္ယူတယ္ကြာ…"

"ေအး..ၾကိဳက္တယ္… ငါတစ္ကယ္ ေရးမေရး မင္းက ဘယ္လို သိမွာလဲ…"

"မင္း (၁၂း၀၀) နာရီထိုးလို႕ အဲ့ဒီအိမ္ေအာက္မွာ နာမည္ေရးၿပီးတာနဲ႕ ငါ့အိမ္ကို တန္းလာၿပီး ငါ့ကိုႏႈိး၊ ၿပီးရင္ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ အတူ ျပန္သြားၾကည့္မယ္.. တစ္ကယ္ ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာကို… မင္းလာမႏႈိးရင္.. ငါ့ကို တစ္၀ိုင္းပဲေကၽြး.."

"စိန္တယ္ကြာ…၊ ငါကလည္း ဒီလိုစိန္ေခၚမယ့္သူနဲ႕ေတြ႕ခ်င္ေနတာ…"

"အိုေကေလ.. ဒါဆိုရင္ ဒီလ လျပည့္ညမွာ ငါတို႕ အစီအစဥ္ စၾကတာေပါ့…"

×××××××××××××××××××××××××××××××××


ဒီည လျပည့္ည….. ကၽြန္ေတာ္ သက္ေအာင္နဲ႕ ေလာင္းေၾကးထပ္ထားတဲ့ည..၊ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ဆီက တစ္၀ိုင္းစားခ်င္တာထက္ ဒီေကာင္ သရဲတစ္ကယ္ရွိတယ္ဆိုတာကို ယံုေစခ်င္လို႕ျဖစ္သည္။ ဒီေကာင္က သတိၱရွိတဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့ တစ္ကယ္ေတြ႕တယ္ပဲထားအံုး.. ဘာမွ စိုးရိမ္စရာမရွိ…။ ညေန ကတည္းက ျခံ၀င္းအျပင္ဘက္ကေန လွမ္းၾကည့္ျပီးျပီ..။ ဘာနာမည္မွ ေရးထားတာ မျမင္ရေသး..၊ ဒီအတိုင္းဆို ဒီေကာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကြက္ေက်ာ္နင္းဖို႕ေတာ့ အစီအစဥ္ရွိပံုမရ..။ ေအးေလ..။ ဒီေကာင္ကလည္း သရဲဆိုတာနဲ႕ကို တိုးခ်င္ေနသည့္ အေကာင္မဟုတ္လား…။

ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ မအိပ္ပဲ ဂိမ္းေစာင့္ရင္း ဒီေကာင္ လာအေခၚကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္..။ ေသခ်ာပါတယ္..။ ဒီေကာင္ကၽြန္ေတာ့္ကို လာကိုေခၚမွာ..။ ခဏအၾကာေတာ့ ျခံေရွ႕က အသံတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရတယ္..။ ျပတင္းေပါက္ကေန ေက်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့.. လူရိပ္တစ္ခု.. သက္ေအာင္ပဲျဖစ္မည္..။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပင္ကို ထြက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ေတာ့ လိုက္ခဲ့ဖို႕ လက္ဟန္ျပၿပီး ေရွ႕ကေန ဦးေဆာင္ထြက္ခြာသြားသည္။ ဒီအခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ႕ကို လူလံုးဖမ္းလို႕ မရေသး..။ ဒါေပမယ့္ ဒါ သက္ေအာင္ပဲျဖစ္မွာပါ..။ ဒီအခ်ိန္ၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေခၚဖို႕ ေျပာထားတာ ဒီေကာင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိတာကိုး..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္သြက္သြက္ပဲ သူ႕ေနာက္က လိုက္ခဲ့သည္။

ေရွ႕က ခပ္သြက္သြက္ သြားေနတဲ့ သက္ေအာင္ကို မီေအာင္လိုက္ေနေပမယ့္ မမီ…၊ မီဖို႕ နီးကပ္လာတိုင္း ျပန္ျပန္ေ၀းသြားသလိုပင္..။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕နာမည္ေအာ္ၿပီး လွမ္းေအာ္ေျပာလည္း စကားျပန္မေျပာပဲ ခဏၾကာေတာ့ အဆိုပါ အိမ္ပ်က္ၾကီးထဲ အုတ္တံတိုင္းေက်ာ္ကာ ၀င္ခ်သြားေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ နာရီၾကည့္လိုက္သည္။ (၁၂း၂၀) ထိုးၿပီ..။ ဒီေကာင္ တစ္ခုခုေတာ့ ထူးေနၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေၾကာက္ေအာင္ တမင္သက္သက္ လုပ္ေနတာလားမသိ…။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူေရးထားတဲ့ စာလံုးကို ေရးျပီးတာနဲ႕ လိုက္ၾကည့္မယ္လုိ႕ ကတိခံထားတာေၾကာင့္ ဘာမွ သိပ္စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ျခံထဲကို အုတ္တံတိုင္း ေက်ာ္ၿပီး ခုန္၀င္လိုက္သည္။ အိမ္ရဲ႕ စင္၀င္ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာေပးၿပီး ရပ္ေနေသာ သက္ေအာင္ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္…။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ေဘးမွာ ေျမျဖဴနဲ႕ ေရးခ်စ္ထားတဲ့ နာမည္ တစ္ခု…။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ နည္းနည္းေ၀းေနေသးတာေၾကာင့္ ဘာေရးထားသလဲဆိုတာကိုေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရ..။

"ေအာင္မယ္.. မင္းက ဟုတ္လွေခ်လား..၊ နာမည္ေတာင္ ေရးၿပီးၿပီေပါ့…"

ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာရင္း သက္ေအာင္ဆီ လမ္းေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ဒီေကာင္ဘာမွ ျပန္မေျပာတဲ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ေတာင္ လွည့္မၾကည့္…။

"ေအးပါ..ေအးပါ… ငါရႈံးပါၿပီ… အရႈံးေပးပါတယ္… မင္းတစ္ကယ္ သတိၱရွိတယ္ဆိုတာကို ငါလက္ခံပါၿပီ…"

သက္ေအာင္ဆီက ဘာသံမွမၾကား…။ ကၽြန္ေတာ္ ေျမျဖဴနဲ႕ ေရးထားတဲ့ နာမည္ကို ငံု႕ၾကည့္လိုက္သည္။

"ဟာ… ဟေရာင္… မင္းေရးထားတာ…၊ မင္းနာမည္လည္း မဟုတ္ပါလား…၊ ယု၀ါမိုးတဲ့…… အာ….. ဒါ ဒီအိမ္က ဆြဲၾကိဳးခ်ေသတဲ့ ေကာင္မေလး အငယ္ဆံုးရဲ႕ နာမည္ၾကီးေလ…အာ…… သက္ေအာင္…မင္း…..မင္း..…"

ကၽြန္ေတာ္ စကားမဆံုးခင္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္သို႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွည့္လာေနေသာ ခုနက ရပ္ေနတဲ့ သက္ေအာင္လို႕ထင္ရတဲ့ အရာ… သက္ေအာင္ မဟုတ္…။ သူ႕မ်က္ႏွာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံဳးျပေနသည္လား..၊ စိတ္ဆိုးေနသည္လား.. ကၽြန္ေတာ္ မသိ..။ မ်က္လံုးတစ္၀ိုက္ ညိဳပုတ္ေနၿပီး မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ေယာင္ကိုင္း ပုတ္ပြေနၿပီး ပါးစပ္ထဲက လွ်ာတန္းလန္းက်ေနသည္။ သူ႕ဆံပင္ေတြက မ်က္ႏွာေပၚမွာ အနညး္ငယ္ဖံုးအုပ္ေနၿပီး ရင္ညႊန္႕ေလာက္ထိ ရွည္လ်ားသည္။ သူ႕ဆီမွ အပုတ္နဲ႕လႈိင္လႈိင္ထြက္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ဆံုး ျမင္လိုက္ရသည္က သူမ ေခါင္းထက္မွာ ပန္ထားသည့္ ေခါင္ရမ္းပန္းတစ္ပြင့္…..

ကၽြန္ေတာ္သတိရလာေတာ့..ေဆးရံုေပၚမွာ…။ ေဘးနားမွာ မိသားစုေတြေကာ.. သက္ေအာင္ကိုပါ.. ေတြ႕လိုက္ရသည္။

"သက္ေအာင္…ငါ…ငါ.. ဘာျဖစ္ခဲ့တာလဲ… မင္းေရာ….."

"မင္းနဲ႕ငါ ေလာင္းထားတာကို စိတ္စြဲၿပီး မင္းဟာမင္း အိပ္မက္ေယာင္ၿပီး အဲ့ဒီအိမ္ၾကီးထဲသြားခဲ့တာေလ..၊ sleepwalking လို႕ေခၚရမွာေပါ့… မနက္က် မင္းကို မေတြ႕လို႕ လိုက္ရွာေတာ့မွ..  ဒီထဲမွာေတြ႕တာ…."

"ဟင္…ဒါဆို…မင္း…မင္းက ငါ့ဆီ မလာဘူးလား…"
"ငါမေန႕က အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ခရီးတစ္ခုထြက္သြားတာ ဒီမနက္မွ ျပန္ေရာက္တာေလ…"

"ဟာ….. ဒါဆို…. ဒါဆို….. ငါ……."

"ဒါနဲ႕ေနပါအံုး…မင္းက sleepwalking ျဖစ္ရင္ ပန္းေတြဘာေတြ ခူးတတ္သလား… ငါတို႕မင္းကိုေတြ႕ေတာ့ မင္းလက္ထဲမွာ ေခါင္ရမ္းပန္းၾကီး တစ္ပြင္နဲ႕…"

(ကဲ….သယ္ငယ္ခ်င္း တို႕ေရ… အခုပဲ သင္ေဘးနားမွာရွိတဲ့.. ျပတင္းေပါက္တစ္ခုကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါ..။ သင့္ကို လက္ယပ္ေခၚေနတဲ့ ပံုသ႑ာန္တစ္ခုကို သင္ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္..။

ေအာင္ထြန္းဦး
ေအာင္ထြန္းဦး

Wednesday, March 13, 2013

၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားကို အသံုးျပဳ၍ ၀ိညာဥ္ေလာကႏွင့္ ဆက္သြယ္ျခင္း(စဆံုး)

၀ိညာဥ္ေခၚႏိုင္တဲ့ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားနဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြနဲ႔ စိတ္ပညာရွင္ေတြက စားပြဲခံုနဲ႔ ၀ိညာဥ္ေခၚျခင္းကို သံုးသပ္သလို သံုးသတ္ပါတယ္။ ၀ီးဂ်ားဘုတ္ျပားေပၚမွာ ၀ိညာဥ္ေခၚလိုသူေတြ ကိုယ္တိုင္ အသည္းႏွလံုးပံု ပလန္ရွက္အျပားကေလးကို လက္ဖ်ားကေလးေတြနဲ႔ ထိၿပီး ဘုတ္ျပားအႏွံ႔ လိုက္ေရြ႕ ေပးေနရာက (၀ိညာဥ္တစ္ခုခု ေရာက္လာတဲ့အခါ) ပလန္ရွက္အျပားကေလးဟာ အလုိအေလွ်ာက္ ဦးေဆာင္ လႈပ္ရွားသြားတယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ၀ိညာဥ္ေခၚလိုသူေတြရဲ့ ၾကြက္သားလႈပ္ရွားမႈ႔ေတြကေန ဆက္စပ္ လႈပ္ရွားသြားတာပါလို႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြက ေျပာၾကတယ္။

စိတ္ပညာရွင္ေတြၾကေတာ့ ၀ိညာဥ္ေခၚမယ့္ ႀကိတ္၀ိုင္းမွာ ၀ိုင္းထိုင္ေနၾကသူေတြရဲ့ မသိစိတ္ေတြ စုေပါင္းၿပီး စိတ္စြမ္းအင္ (Psychokenis) ေတြ ေပၚေပါက္လာတာျဖစ္လို႔ မသိစိတ္နယ္ပယ္က ထူးျခားတဲ့ အသိထူးေတြ၊ ထူးျခားတဲ့ ထိုးထြင္းသိျမင္မႈ႔ေတြ ေပၚေပါက္လာၿပီး အေျဖထုပ္ေပးတာေတြ၊ အႀကံျပဳေပးတာေတြ ျဖစ္ေပၚလာတာပဲလို႔ ေျပာၾကတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ သိပၸံပညာရွင္တစ္ခ်ိဳ႔ဆိုရင္ မသိစိတ္ရဲ့ စြမ္းအင္ကိုေတာင္ အသိအမွတ္ မျပဳဘူး။ သူတို႔က ၀ိညာဥ္ေခၚသူေတြရဲ့ သိစိတ္နဲ႔ပဲ အေျဖထုပ္သြားတာပါလို႔ ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။

အလြန္ေခါင္းမာတဲ့ သိပၸံပညာရွင္တစ္ဦး(အမည္မသိ) ဆိုရင္ သူက ဒီလို စမ္းသပ္တယ္။ ၀ီးဂ်ားဘုတ္ျပားနဲ႔ ၀ိညာဥ္ေခၚေနၾကတာကို သူက ေဘးက ထိုင္ၾကည့္တယ္။ ပလန္ရွက္အျပားကေလးကို ပြတ္သတ္ေရြ႕ၿပီး အေမးအေျဖ လုပ္ေနၾကတာကိုလည္း ထိုင္ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူက ၀ိုင္းကလူေတြကို မ်က္လံုးေတြမွာ ပ၀ါလိုက္စည္းေပးၿပီး ဘာမွမျမင္ရေအာင္ လုပ္လိုက္တယ္။ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားကိုလည္း ၀ိုင္းကလူေတြ မသိေအာင္ ၁၈၀ ဒီဂရီ လွည့္ပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ ၀ိုင္းကလူေတြ မူလက သိထားတဲ့ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္ဘူး စာလံုးေတြေနရာကိုပဲ ပလန္ရွက္အျပားကေလးက ေရာက္ေရာက္သြားေလေတာ့ ဘုတ္ျပားေပၚက ဗလာေနရာ လြတ္ေတြကိုပဲ ညြန္ျပသလို ျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ့။

ဒါကိုေထာက္႐ႈ႔ၿပီး သူက ၀ိုင္းကလူေတြရဲ့ သိစိတ္နဲ႔ပဲ လုပ္ေနၾကတာ။ ကိုယ့္ဆႏၵနဲ႔ကိုယ္ ေမးေျဖေနၾကတာလို႔ ေကာက္ခ်က္ဆြဲလိုက္တာပဲ။ ၀ိညာဥ္ေလာက ယံုၾကည္သူေတြဟာ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပား ကိစၥကို သံုးသပ္မႈ႔ ျပဳရာမွာ သိပၸံပညာရွင္ေတြထက္ သာလြန္ခ်က္ရွိသြားတယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ သူတို႔ေျပာတာက စားပြဲခံုနဲ႔ ၀ိညာဥ္ေခၚတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီစားပြဲခံုနဲ႔ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားတို႔မွာ ဘာအစြမ္းသတၱိ ဘာတန္ခိုးမွ ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ စားပြဲခံုတို႔ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားတို႔ဆိုတာ ၀ိညာဥ္နဲ႔ ဆက္သြယ္ရာမွာ ဆက္သြယ္ရ အဆင္ေျပေအာင္ ၾကားခံေဆာင္ရြက္ေပးတဲ့ ၾကားခံပစၥည္းေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

တမလြန္ေလာကမွာ ရွိေနတဲ့ ၀ိညာဥ္တစ္ခုခုနဲ႔ ၀ိညာဥ္ေခၚသူေတြအၾကား တစ္စံုတစ္ရာ အေၾကာင္း တစ္ခုခ ုေၾကာင့္ ပတ္သက္မႈ႔ရွိေနၿပီး အဲဒီ ၀ိညာဥ္ေတြကိုယ္တိုင္က လာခ်င္စိတ္ရွိမွ ဆက္သြယ္ခ်င္စိတ္လည္း ရွိေနတာမို႔ ဆက္သြယ္ႏိုင္ၾကတာပါတဲ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း တခ်ိဳ႕ ႀကိတ္၀ိုင္းေတြမွာ ၀ိညာဥ္ကို ဘယ္လိုေခၚေခၚ ေရာက္မလာၾကပါဘူးတဲ့။






၀ီးဂ်ားဘုတ္ျပားဆိုတာကလည္း အေမရိကန္က ေဖာက္စ္ညီအမႏွစ္ဦးရဲ့ စားပြဲခံုနဲ႔ ၀ိညာဥ္ေခၚျခင္း ေအာင္ျမင္သြားရာက တမလြန္က ၀ိညာဥ္တစ္ဦးရဲ့ ေျပာမယ့္စကားေတြကို စာအျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ကုတ္သေကၤတ (code)ေတြ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ရင္းနဲ႔ ဆင့္ပြားေပၚလာတဲ့ ကိရိယာတစ္ခုပါ။ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားၾကေတာ့ ကုတ္သေကၤတေတြ မလိုတဲ့အတြက္ ၀ိညာဥ္ေခၚသူေတြအတြက္ ပိုမို လြယ္ကူသြားတာေပါ့။ ဒါေတာင္ အဲဒီႏွစ္မ်ိဳး စလံုးဟာ စာမတတ္တဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြၾကေတာ့ သံုးလို႔ မရပါဘူး။ (စာမတတ္တဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြၾကေတာ့ တိုက္႐ိုက္ အသံနဲ႔ ေျပာတဲ့နည္း၊ ဓာတ္စီးနတ္၀င္သည္ တစ္ဦးဦးကို ၀င္ပူးၿပီး ေျပာတဲ့နည္းေတြကိုပဲ သံုးလို႔ရမွာပါ)

ျပင္သစ္လူမ်ိဳး ပလန္ရွက္တီထြင္ခဲ့တဲ့ ခဲတံတပ္ထားတဲ့ အသည္းႏွလံုးပံု ပလန္ရွက္အျပား ဆိုတာလည္း စာေရး တတ္တဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြမွပဲ သံုးလို႔ရတာပါ။ ဒါေတာင္မွ ဓာတ္စီးနတ္၀င္သည္ဆီ ပူး၀င္ၿပီး ဓာတ္စီးနတ္၀င္သည္ရဲ့ လက္ကို ထိမ္းခ်ဳပ္ေရးသားတဲ့ အလိုအေလွ်ာက္စာေရးျခင္း (auto-matic writing) ေလာက္ အဆင္မေျပလို႔ မသံုးၾကေတာ့တာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ပလန္ရွက္ အျပားကေလးကေန ခဲတံျဖဳတ္ ၊ ေအာက္ခံစကၠဴျဖဴ အခ်ပ္ေနရာမွာ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားကို အစားထိုးလိုက္ေတာ့မွ စာေရးတတ္တဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြအတြက္ေရာ ဓာတ္စီးနတ္၀င္သည္မပါဘဲ ၀ိညာဥ္ေခၚခ်င္တဲ့ ႀကိတ္၀ိုင္းကေလးေတြအတြက္ပါ အဆင္ေျပသြားခဲ့တဲ့ပါ အဆင္ေျပသြားခဲ့တဲ့ သေဘာပါ။

၀ိညာဥ္ေလာကကို ယံုၾကည္သူေတြထဲမွာ ပညာတတ္သူေတြလည္း ပါတဲ့အတြက္ ဆင္ကန္းေတာတိုး ယံုၾကည္မႈ႔မ်ိဳး မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ အဲဒီပညာတတ္ေတြဟာ စူးစမ္းေလ့လာၿပီးမွ ယံုၾကည္ၾကတာပါ။ အဲဒီပညာတတ္ေတြဟာ စူးစမ္းေလ့လာၿပီးမွ ယံုၾကည္ၾကတာပါ။ အတုနဲ႔ အစစ္ကိုလည္း ခြဲျခားၾကပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ သူတို႔က ဒါဟာ သစ္သားျပားတစ္ျပားသာ ျဖစ္လို႔ ဘာမွ ေျပာစရာ မရွိေၾကာင္း ၊ ၀ီးဂ်ားဘုတ္ျပား အသံုးျပဳၿပီး ၀ိညာဥ္ေခၚလို သူမ်ားကိုသာ သတိေပးလိုေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္။ ၀ီးဂ်ားဘုတ္ျပား အသံုးျပဳၿပီး ၀ိညာဥ္ေခၚၾကမယ့္ အိမ္တြင္းႀကိတ္၀ိုင္းကေလးေတြမွာ ၀ိညာဥ္ ေလာကကို လံုး၀ အယံုအၾကည္မရွိတဲ့ သူေတြကို ေခၚမထားသင့္ပါဘူးလို႔ ဆိုတယ္။ စိတ္ဓာတ္မခိုင္မာတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလးေတြ စိတ္ေရာဂါရွိသူေတြ ၊ အဆင္အျခင္ ကင္းမဲ့သူေတြကို ဆိုရင္လည္း လံုး၀ပါ၀င္ခိုင္းလို႔ မျဖစ္ပါဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။

သူတို႔ အဲဒီလို သတိေပးတာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြ ရွိလို႔ပါပဲ။ ၁၉၉၀ သို႔မဟုတ္ ၁၉၉၁-ခုႏွစ္အတြင္းက အျဖစ္အပ်က္ကေလး တစ္ခုဆိုရင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြအၾကား ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ့တာပါ။ ျဖစ္တဲ့ေနရာက အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ၊ ခ်ီကာဂိုၿမိဳ႕က ဘင္နက္ဒက္တီးန္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား တစ္စုဟာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္း၀င္း အတြင္း သခ်ိဳင္းအုပ္ဂူကေလး တစ္ခု အနီးမွာ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားနဲ႔ ၀ိညာဥ္ေခၚခဲ့ၾကပါသတဲ့။

၀ိညာဥ္ေခၚေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ အဲဒီ၀ိုင္းထဲက ေက်ာင္းသားကေလးတစ္ဦးကို ၀ိညာဥ္က ၀င္ပူးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ အစပိုင္းမွာ သူဟာ အသံနက္ႀကီးနဲ႔ ထေအာ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ေသာင္းက်န္း ေတာ့တာပဲ။ အတူရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကန္တယ္။ ကိုက္တယ္။ ထိုးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူု႔ကို ေခ်ာ့ေမာ့ ထိန္းသိမ္းၾကေပမယ့္ ထိန္းမႏိုင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ တကၠသိုလ္၀င္းထဲက အေစာင့္ရဲေတြကို ေျပးေခၚၾကရတယ္။ ရဲေတြက သူ႔ကို ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး ေဆး႐ံုပို႔လိုက္ရတယ္။ ေဆးကုသမႈ႔ကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ လုပ္လိုက္ရသတဲ့။ ဒီသတင္းဟာ တကၠသိုလ္တစ္ခုလံုး ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားတာေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားနဲ႔ ၀ိညာဥ္ေခၚတာ တကယ္လာတယ္လို႔ ေျပာၾကသလို ဒီလိုမ်ား ၀င္ပူးရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲလို႔ ေၾကာက္လန္႔ သြားၾကသူေတြလည္း ရွိတယ္။

အဲဒီလို ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားကို ရြံတြန္႔တြန္႔ ျဖစ္သြားရတဲ့အထဲ နာမည္ႀကီး မ်က္လွည့္ဆရာ ဟာရီဟူဒိနီကလည္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ကာလီဖိုးနီးယားျပည္နယ္ ။ ကာရစ္တိုၿမိဳ႕က လူငါးေယာက္ဟာ ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပာအသံုးျပဳ ၀ိညာဥ္ေခၚၾကရင္း ႐ူးသြတ္သြားၾကရတယ္လို႔ ေဆာင္းပါး ေရးသားလိုက္တာရယ္ ၊ စိတ္က်န္းမာေရး ဆရာ၀န္တစ္ဦးက ၀ီးဂ်ာဘုတ္ျပားနဲ႔ ၀ိညာဥ္ေခၚတဲ့ အလုပ္ဟာ လူေတြကို စိတ္ဂေယာက္ ဂယက္ ျဖစ္ေစလို႔ ႐ူးသြတ္သြားၾကမွာ စိုးရိမ္ရတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာရယ္ေၾကာင့္ လူေတြရဲ့ စိတ္ထဲမွာ မသိုးမသန္႔ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။



ဟူဒိနီ၏မ်က္လွည္ျပကြက္တစ္ခ်ိဳ႕




ဒါ့အျပင္ ၁၉၂၇ ခုႏွစ္မွာ The Exorcist ဆုိတဲ့သရဲကားတစ္ကား ထြက္လာေတာ့ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပားအတြက္ ပိုဆိုးသြားျပန္ေရာ။ အဲဒီသရဲကားထဲမွာ ရီဂန္ဆိုတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဟာ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပားအသံုးျပဳၿပီး ဝိညာဥ္ေခၚရာက“ပါဇူးဇူး ”လို႔ေခၚတဲ့သရဲတစ္ေကာင္နဲ႔ ဆက္မိသြားတယ္။ အဲဒီသရဲက ေကာင္မေလးကို မၾကာခဏ ဝင္ဝင္ပူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းပဲ။ အဲဒီဇာတ္ကားကိုၾကည့္ၿပီးမွ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပားနဲ႔ ဝိညာဥ္ေခၚရင္ သရဲလည္း ပူးတတ္တယ္ဆိုၿပိး အိမ္မွာဝယ္ထားတဲ့ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပားေတြကို မီးရိႈ႕ပစ္တဲ့လူေတြ မနည္းဘူးတဲ့။

အဲဒီအခ်ိန္ကာလ ပုိင္းကဆိုရင္ စတိုးဆိုင္ေတြက ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပား ေရာင္းအားပါ က်သြားတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ကာလပိုငး္ဟာ သိပ္ေတာ့လည္း မၾကာလိုက္ဘူးလို႔ဆိုတယ္။ စတိုးဆိုင္ေတြမွာ အေရာင္းအဝယ္ျပန္ျဖစ္လာသလို အိမ္တြင္းႀကိတ္ဝိုင္း ကေလးေတြလည္း ျပန္ေပၚလာသတဲ့။ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပား ေၾကာင့္ အဆင္ေျပသြားသူေတြရဲ႕ သတင္းေတြကလဲ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပားရဲ႕နာမည္ကို ျပန္အဖတ္ ဆယ္ သြားတဲ့ သေဘာပါပဲ။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ ေလာ့စ္အိ္န္ဂ်ယ္လိစ္ၿမိဳ႕မွာ “ ဘရက္ဒ္ဘာရီ ”လို႔ေခၚတဲ့ အေဆာက္အဦး တစ္ခုရိွတယ္။ ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ဂမၻီရဆန္တဲ့ အသြင္အျပင္ရိွတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတယ္။ အဲဒီအေဆာက္အဦမွာ ရုပ္ရွင္လာရိုက္ၿပီး နာမည္ႀကီးသြားတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားေတြရိွတယ္။ DOA, Blade Runner, Seven ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားေတြေပါ့။ အဲဒီအေဆာက္အဦပိုင္ရွင္ ေဂ်ာ့ခ်္ ဝိုင္မင္ဆိုသူဟာ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပား အသံုးျပဳၿပီး ကြယ္လြန္ၿပီးျဖစ္တဲ့ သူ႕အစ္ကိုနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ရခဲ့တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သူ႔အစ္ကိုက အႀကံျပဳတဲ့အတိုင္း အဲဒီအေဆာက္အဦကို ၁၈၉၃ ခုႏွစ္မွာ ေဆာက္လိုက္တာလို႔ ဆိုတယ္။ ဒီအေဆာက္အဦက သူ႔ကိုထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္လို႔ေျပာျပတယ္။

Sax Rohmer လို႔ နာမည္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ စာေရးဆရာ ဟင္နရီဝပ္ဒ္ဟာ “ဖန္မန္ခ်ဴး” ဆိုတဲ့ ဝတၳဳနဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ သြားခဲ့တယ္။ သူက ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပား အသံုးျပဳၿပီး ဆက္သြယ္မိတဲ့ ဝိညာဥ္ကို ဘာအေၾကာင္းအရာ ေရးရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဝိညာဥ္က chinaman လို႔ စာလံုးေပါင္းျပသတဲ့။ ဒါနဲ႔ “ ဖန္မန္ခ်ဴး ” ဆိုတဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ကို ဇာတ္လိုက္လုပ္ၿပီး စြန္႔စားခန္း ဝတၳဳေရးလိုက္တာ “ေပါက္” သြားတယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဲဒီကစၿပီး best seller စာေရးဆရာ ျဖစ္သြားသတဲ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ပါးလ္ ကာရန္လို႔ေခၚတဲ့ စာေရးဆရာမ တစ္ေယာက္ပါ။ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပားကတစ္ဆင့္ Patience Worth လို႔ေခၚတဲ့ ဝိညာဥ္ဆီကရတဲ့ အႀကံညဏ္ေတြနဲ႔ ကဗ်ာေပါင္းမ်ားစြာ ေရးသားႏုိင္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ သူမဟာ ၁၉ ရာစုအေစာပိုင္းရဲဲ႕ စာေပေလာကကို ကိုင္လႈပ္ႏုိင္ခဲ့သူတစ္ဦးပါ။ ၁၉၁၉ ခုႏွစ္မွာ စာေရးဆရာ စတီးဝပ္အက္ဒဝပ္ ဝိႈက္တ္ဟာ ဇနီးျဖစ္သူ ဘက္တီရဲ႕ ဝိညာဥ္ေခၚမႈေတြကို ေလ့လာခဲ့ပါသတဲ့။ ဘက္တီဟာ အစပိုင္းမွာ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပားကို အသံုးျပဳၿပီး ဝိညာဥ္အုပ္စု တစ္စုနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရခဲ့သတဲ့။

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အဆက္အသြယ္ အရမ္းေကာင္းသြားၿပီး ဝိညာဥ္ေတြက သူမရဲ႕လက္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ စာေရးျပတဲ့အထိ တိုးတက္သြားခဲ့သတဲ့။ စာေရးဆရာ ဝိႈက္ဟာ အဲဒီအေၾကာင္းအရာ ေတြကို ၁၉၃၇ ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ေတြအျဖစ္ ထုတ္ေဝခဲ့တာ အေတာ္ေရာင္းေကာင္းခဲ့ပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ ဝီးဂ်ာဘုတ္ျပားဟာ “သံုးတတ္ရင္ေဆး ၊ မသံုးတတ္ရင္ေတာ့ ေဘး” လို႔ ေကာက္ခ်က္ဆဲြရပါလိမ့္မယ္။ ယေန႔တိုင္ ေခတ္စားေနတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာငး္ အခ်က္ကလည္း သံုးတတ္တဲ့ လူေတြမ်ားလို႔ ဆိုတာကို ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ (ေအာင္ေအး-ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)

အားလံုးစိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္...
ဆရာဟိန္းတင့္ေဇာ္

ထူးဆန္းေသာ ဝိညာဥ္ကမၻာ


ကမၻာေက်ာ္ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ မင္းသားႀကီး ေရာ္ဂ်ာမိုးသည္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနရာမွ အခန္းတံခါးကို တစ္စံုတစ္ဦး လာေခါက္သည့္ အသံေၾကာင့္ လန္႔ႏိုးလာသည္။ သူ႔နဖူးတြင္ ေခၽြးေတြစိုရႊဲေနသည္။ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ၏ ပူအိုက္ေသာ ရာသီဥတု ေၾကာင့္ေလာဟု ေဝခြြဲ၍မရျဖစ္ေနသည္။ သူ႔စိတ္တြင္ တစ္စံုတစ္ဦး သူ႔အခန္းတံခါးကို ေခါက္သည့္အသံကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကားရသည္ဟု ထင္မိသည္။ အိပ္မက္မက္ေနသေလာ။ သူသည္ သတၱိအလြန္ရိွေသာ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေသာ္လည္း အေၾကာင္းမဲ့ ေၾကာက္တတ္သူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။ ထူးထူးျခားျခား ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ား ထေနသည္ဟုထင္မိသည္။

သူတည္းခိုေနေသာ အိမ္ႀကီး တစ္အိမ္လံုးမွာလညး္ ေက်ာခ်မ္းဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၿငိမ္သက္ေနသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းရိွ လမ္းမႀကီးေပၚမွ ကားတစ္စီးျဖတ္ေမာင္းသြားေသာအသံ၊ ေခြးေဟာင္သံႏွင့္ အိမ္ႀကီး၏ ၿခံဝန္းအတြင္းရိွ ပန္းခ်ံဳမ်ားမွ် က်င္းရိေလးတြဲစြာ ေအာ္ေနေသာ ပုရစ္တို႔အသံသာ ၾကားေနရ၏။ ရႊန္းလဲ့ေသာ လေရာင္သည္ သူ႔အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ ျဖာက်လ်က္ရိွသျဖင့္ အခန္းအတြင္း၌ အေတာ္အသင့္ ထင္ရွားစြာျမင္ေနရသည္။ သူ႔ခုတင္ေဘးရိွ စားပဲြဝိုင္းကေလးေပၚမွ စားပဲြတင္နာရီမွာ နံနက္ (၂) နာရီ တိတိကို ညႊန္ျပေနေလသည္။ သူ႔အားအခ်ိန္မေတာ္ တံခါးလာေခါက္သူမွာ ရုပ္ရွင္ရိုက္ကြင္း မန္ေနဂ်ာေလာ။ သူ ဤအခ်ိန္တြင္ တံခါးလာေခါက္စရာ မရိွ။ တစ္ဖက္ခန္း၌ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ဓါတ္ပံုဆရာလဲ မျဖစ္ႏိုင္။ သူတုိရုပ္ရွင္ ရိုက္ကြင္းသို႔ ေရာက္သြားရမည့္ အခ်ိန္မွာ နံနက္ (၈)နာရီတိတိျဖစ္သည္။

သူ႔စိတ္တြင္ ထင္မွတ္မွားျခင္းေလာ။ ယမန္ေန႔ည ညစာစားပဲြတြင္ သူေျပာကိုယ္ေျပာ ေျပာၾကေသာ ဝိညာဥ္ေလာက၏ ျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ားေၾကာင့္ သူ႔စိတ္တြင္တံခါးေခါက္သံဟု ထင္မိျခင္းေလာ။ ထိုအခိုက္ သဲကႏၱာရကို ျဖတ္၍ တိုက္လာေသာ ေအးစိမ့္ေသာ ေလသည္ အိမ္ႀကီး၏ နံရံမ်ားေပၚရိွ တိုက္ကပ္ပန္းမ်ားကို တိုးေဝွ႔သြားသျဖင့္ တရွဲရွဲ ျမည္သံသည္ ရင္သိမ့္တုန္ဖြယ္ရာ ေကာင္းေနသည္။ ထိုအခိုက္ အိမ္ႀကီး၏ တစ္ေနရာမွ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစြာ ငိုရွဳိက္ေနသည့္အသံ ၾကားရသည္ဟု ထင္သျဖင့္ မင္းသားႀကီးသည္ ေသေသခ်ာခ်ာ နားစြင့္မိျပန္သည္။

ပထမတြင္ ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါ့မလားဟု ထင္သည္။ အာရံုေၾကာမ်ား တင္းလာသည္အထိ နားစိုက္ေထာင္မိေသာအခါ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦး ငိုရိွဳက္သံျဖစ္သည္က ေသခ်ာေနသည္။ ထိုစဥ္က သရုပ္ေဆာင္ မင္းသားႀကီး ေရာ္ဂ်ာမိုးမွာ ဂ်ိမ္းဘြန္းအျဖစ္ (The spy Who Loved Me) ၊ “ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ ေထာက္လွမ္းေရးအမ်ိဳးသမီး” ဟူေသာ ဇာတ္ကားတြင္ ပါဝင္ရိုက္ကူးေနရ၏။ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ ကိုင္ရိုၿမိဳ႕တြင္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနထိုင္ရသျဖင့္ ကုိင္ရိုၿမိိဳ႕စြန္တြင္ ရုပ္ရွင္ကုမၸဏီမွ ငွားရမ္းထားေသာ အိမ္တြင္ ေခတၱေနထိုင္ခဲ့ရ၏။ (အထက္ေဖာ္ျပပါ ရုပ္ရွင္ကားႀကီးကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ရိွ ရုပ္ရွင္ရံုႀကီးတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ (၃၀) ေက်ာ္က ျပသခဲ့ၿပီး ေသာက္ေသာက္လဲ ဝင္ေငြရေသာ ရုပ္ရွင္ကားႀကီးျဖစ္ပါသည္)

ေရာ္ဂ်ာမိုးသည္ ေသေသခ်ာခ်ာ နားစြင့္ေထာင္လိုက္ေသာအခါ ငိုရွိဳက္သံ ေပ်ာက္သြားျပန္သည္။ တစ္ဖက္ခန္းမ ွရုပ္ရွင္ရိုက္ကြင္း မန္ေနဂ်ာ၏ ေဟာက္သံကိုသာ ၾကားရျပန္သည္။ ထိုအခိုက္ အိမ္ႀကီးတစ္ေနရာမွ သိမ့္ခနဲျမည္သံ ၾကားရသည္ဟု ထင္မိသည္။ ငလ်င္လႈပ္ခဲ့သေလာ။ ေဝခြဲ၍မရ ျဖစ္ေနစဥ္ သူတို႔အိပ္ခန္းမ်ားရိွအေပၚထပ္သ႔ို တက္သည့္ေလွကားထိပ္မွ ကၽြီခနဲ ျမည္သံၾကားရျပန္သည္။ သူတို႔အိမ္ႀကီးအတြင္း တစ္စံုတစ္ေယာက္ ဝင္ေရာက္ခဲ့သေလာ။ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံ၊ ကိုင္ရိုၿမိဳ႕သည္ ဒုစရုိက္သမား ေပါမ်ားေသာၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။ ပစၥည္းမ်ား ခိုးယူလိုေသာ ဒုစရုိက္သမားတစ္ေယာက္ အိမ္အတြင္း ဝင္ေရာက္ လာခဲ့ၿပီေလာ။ ေသေသခ်ာခ်ာ နားစြင့္ၾကည့္မိျပန္သည္။ လူတစ္ဦးသည္ ေလွကားထိပ္မွ သူတို႔အခန္းမ်ားသို႔ ေျခကို ဖြနင္းလာေနသည့္ အသံကိုၾကားရျပန္သည္။

သည္းထိပ္ရင္ဖို ရုပ္ရွင္ကားႀကီးမ်ားတြင္ သရုပ္ေဆာင္အျဖစ္ ရိုက္ကူးေနေသာ မင္းသားႀကီး ေရာ္ဂ်ာမိုးမွာ တကယ့္ရုပ္ရွင္ကား တစ္ကားရိုက္ကူးေနရသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ ေျခကိုဖြနင္းလာေသာ သူသည္ ဓါတ္ပံုဆရာႏွင့္ ရုပ္ရွင္ရုိက္ကြင္ းမန္ေနဂ်ာတို႔ အိပ္ခန္းမ်ားကို ေက်ာ္၍ သူ႔အခန္းဘက္သို႔ လာေနသည္ကို သတိထားမိသည္။ ထိုေျခသံသည္ သူ႔အခန္းတံခါးဝကို ေရာက္သည္ႏွင့္ ရပ္သြားသည္။ ေျမၾကြက္ႀကီး အသံေလာ။ သို႔မဟုတ္ လင္းႏို႔မ်ား အသံေလာ ေဝခဲြမရေပ။ သို႔ေသာ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ သူ႔အခန္းဝ ေရာက္ေနသည္က ေသခ်ာေနသည္။ ထိုအခိုက္ တံခါးဘုလံုးကို ကိုင္လိုက္ေသာ အသံၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ ေရာ္ဂ်ာမိုးသည္ အိပ္ရာမွ ရုတ္တရက္ ထထိုင္လုိက္မိေတာ့သည္။ လေရာင္ေၾကာင့္ သူ႔အိပ္ခန္းတံခါးမွ ဘုလံုးလည္သြားသည္ကို ျမင္ရျပန္သည္။ ေရာ္ဂ်ာမိုးသည္ ဝိညာဥ္ေလာကႏွင့္ ပရေလာကသားတို႔ ေျခာက္သည္ဆိုသည္ကို ယံုၾကည္သ ူမဟုတ္ပါ။ စိတ္အာရံု ထင္မႈႏွင့္ ခိုမ်ား၊ ၾကြက္မ်ား၊ လင္းႏို႔မ်ား၏ အသံကို လူတို႔ ခ်ဲ႕ထြင္ေျပာဆိုျခင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူထားသူျဖစ္၏။

သူ႔အိပ္ခန္းတံခါးကို အေသအခ်ာ ပိတ္ထားသျဖင့္ သာမန္လူတစ္ေယာက္ အခန္းအတြင္းသုိ႔ ဝင္လာႏိုင္စရာမရိွ။ သူ႔စိတ္ကို အားတင္းထားေသာ္လည္း တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ျခားလာသည္။ တံခါးဘုလံုး လည္သြားသည္ကို မႈိင္းပ်ပ် လေရာင္တြင္ ျမင္ေနရသည္။ သူ႔အခန္းအတြင္း တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေရာက္ရိွေနသည္ ထင္လာသည္။ သူ႔အိပ္ခန္းတံခါးမွ ခုတင္ရိွရာသုိ႔ ေျခေထာက္ ေဖာ့နင္းလာသည့္ အသံကို ၾကားရျပန္သည္။ ထိုေျခသံသည္ သူ႔ခုတင္ ေျခရင္းေရာက္သည္ႏွင့္ ေပ်ာက္သြားသည္။ သူ႔ခုတင္ ေျခရင္းတြင္ အနက္ေရာင္ ပိုးျခံဳထည္ ျခံဳထားေသာ အီဂ်စ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ရပ္ေနသည္ကို လေရာင္ေၾကာင့္ ထင္ထင္ရွးရွား ျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္ ေရာ္ဂ်ာမိုးသည္ သူ႔အိပ္ရာ ေခါင္းရင္ဘက္မွ မီးခလုတ္ဖြင့္လိုက္သည္။ ထိုအမ်ိဳးသမီးကို မေတြ႔ရေတာ့ေပ။

သူတုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ား၍ အံ့ၾသသြားသည္။ သူူစိတ္အာရံု ထင္ျခင္းမဟုတ္သည္က ေသခ်ာသည္။ အမ်ိဳးသမီး၏ အနက္ေရာင္ၿခံဳထည္ အနားတြင္ ကြပ္ထားေသာ ေရႊေရာင္မ်ားကိုပင္ ျမင္လိုက္ရ၏။ သူ အိပ္ခ်င္မူးတူး ျဖစ္ေနျခင္း၊ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနျခင္း အလ်ဥ္းမရိွသျဖင့္ အာရံုထင္ျခင္း မျဖစ္ႏိုင္ဟု သူထင္မွတ္ထား၏။ နံနက္လင္းသည္ႏွင့္ ကမၻာရုပ္ရွင္ၾကည့္ ပရိသတ္၏ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ သတင္းသည္ ေတာမီးပမာ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားသည္။

အီဂ်စ္ႏုိင္ငံမွ ၾသဇာႀကီးမားေသာ အယ္လ္အာရမ္ သတင္းစာႀကီး၏ မ်က္ႏွာဖံုးတြင္ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္း မင္းသားႀကီးႏွင့္ ဝိညာဥ္ေလာကဟူေသာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေရာ္ဂ်ာမိုး၏ ဓါတ္ပံုႏွင့္တကြ ေဝေဝဆာဆာ ေဖာ္ျပခဲ့၏။ အခ်ိဳ႕သတင္းစာမ်ားကလည္း “နာမည္ေက်ာ္ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္း မင္းသားႀကီး၏ သည္းထိပ္ရင္ဖို” စေသာ လူထုစိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေခါင္းစဥ္မ်ားျဖင့္ ခ်ဲ႕ထြင္ေရးသားၾကသျဖင့္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံ အသီးသီးက စိတ္ဝင္စားေသာ သတင္းျဖစ္လာခဲ့ရ၏။ ဂ်ာနယ္မ်ား၊ ရုပ္ရွင္စာေစာင္မ်ား၊ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္လည္း ထိုသတင္းကို ေရးသား ေဖာ္ျပခဲ့ၾကသည္။

ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ အပါအဝင္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ အသီးသီးတြင္ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းရုပ္ရွင္မ်ား အေၾကာင္းကို မၾကားခ်င္၍မရ။ သတင္းစာမ်ားတြင္ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္း ရုပ္ရွင္ေၾကာ္ျငာမ်ားကို ေတြ႔ေနရသည္။ 007 အမွတ္အသားကို ျမင္ေနရသည္။ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္း မင္းသားမ်ား အေၾကာင္း ေရးထားသည့္ ေဆာင္းပါးမ်ားကို မဂၢဇင္းတြင္ ဖတ္ေနရသည့္ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္း ေခတ္စားေနသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္၏။ ကေလးကစားစရာ မ်ားတြင္လည္း 007 အမွတ္အသားကို ေတြ႔ရသည္။ ဆီးထုပ္မ်ားမွာပင္ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္း မင္းသားႀကီး ေရွာင္ရီကြန္နရီႏွင့္ ေရာ္ဂ်ာမိုးတို႔၏ ပံုမ်ားကို ေတြ႔ေနရသည္။

ကမၻာ့လူထုသည္ ထိုမင္းသားႀကီးမ်ားကို တကယ့္ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းဟု ထင္ေနၾကသည့္အခ်ိန္ ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းမင္းသားႀကီး ေရာ္ဂ်ာမိုး၏ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ သတင္းကို ဖတ္ရႈၾကရေသာ ကမၻာ့ႏုိင္ငံ အသီးသီးမွ လူထုအဖို႔ တအံ့တၾသ ျဖစ္ၾကရသည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဟု ဆိုရေပေတာ့မည္။ မင္းသားႀကီး ေရာ္ဂ်ာမိုးတို႔ ေခတၱငွားရမ္းခဲ့ေသာ အိမ္တြင္ လြန္ခဲ့ေသာသံုးႏွစ္ခန္႔က အိမ္ရွင္ႀကီး၏ သမီးျဖစ္သူသည္ မိမိကိုယ္မိမိ အဆံုးစီရင္သြားခဲ့သည္ ဟု ဆိုသည္။ ပိုင္ရွင္မ်ားသည္ ထိုအိမ္ႀကီးအား ငွားရမ္းေနသည့္ သူမ်ားသည္ အနက္ေရာင္ျခံဳထည္ ဝတ္ဆင္ထားေသာ မိန္မပ်ိဳတစ္ဦးကို အိမ္ႀကီး၏ ေလွကားထိပ္တြင္ ေတြ႔ရေလ့ရိွသည္ဟု သတင္းမ်ားထြက္ေပၚခဲ့ဖူး၏။ သုိ႔ျဖစ္ပိုင္္ရွင္မ်ား တစ္လက္ၿပီးတစ္လက္ ေျပာင္းခဲ့ရသျဖင့္ လူမၿမဲေသာ အိမ္ႀကီးဟု သတင္းႀကီးခဲ့သည္။ ဤအိမ္ႀကီးအား ရုပ္ရွင္အဖြဲ႔ သားမ်ားသည္ ေစ်းသက္သက္သာသာျဖင့္ ငွားရမ္းရသျဖင့္ ေခတၱေနထိုင္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ေရာ္ဂ်ာမိုးသည္ လူထုယံုၾကည္ ေလးစားျခင္းခံရေသာ အႏုပညာသည္ တစ္ဦးျဖစ္သျဖင့္ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ႀကံေျပာဆိုမည့္ သူမဟုတ္ဟု အမ်ားက ယူဆခဲ့ၾကပါေၾကာင္း……….။

လွမိုး (ပညာေရး)
က်မ္းကိုး
(၁) True Ghost Stories.
(စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ ထူးဆန္းေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ထူးဆန္းေထြလာ က႑အျဖစ္ တင္ျပ ေပးပါဦးမည္။)

Ye Tay Za Kyaw**

Friday, February 15, 2013

``အေမွာင္လမ္းက ၀ိညာဥ္ဆန္း(နာနာဘာ၀ နွင့္ကၽြန္ေတာ္)´´(ပရေလာက ၀တၳဳတုိ)


လူသူကင္းမဲ့ေသာ လမ္းမၾကီးတစ္ခုေပၚတြင္ အရာ၀တၳဳတစ္ခုသည္လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိေနလွ်က္ ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလုံးမွာလည္း အနက္ေရာင္ကတၱီပါၾကီး ဖုံးအုပ္ထားသလုိ ေမွာင္မည္းေနျပီး ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးလည္းတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လွ်က္ရွိသည္.။ အေမွာင္ကုိအားကုိးျပီးလာေနသူမွာ မည္သူနည္.း။ စိတ္ဓာတ္က်စြာ မလွမ္းခ်င္လွမ္းခ်င္ေျခလွမ္းမ်ား ျဖင္ ့လမ္းေလွ်ာက္လာေသာ အကၽြန္ုပ္ ပင္ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာ -စိတ္ဓာတ္ရာမ်ဳိးစုံကုိ တစ္ဦးထဲခံစားေနရေသာေၾကာင့္ေျဖသိမ့္နူိင္ရန္ ေျခဦးတည္ရာေေလွ်ာက္သြားေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္၏လက္တြင္ နာရီပါေသာ္လည္း ဘယ္အခ်ိန္ဆုိ တာကုိမၾကည့္ခ်င္ေတာ့အေဖာ္ဆုိလုိ့ ေဘးလြယ္အိတ္ကေလးတစ္ခုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာပါတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္မွလြဲျပီး သက္ရွိတစ္စုံတစ္ရာမွမရွိေပ။ အခ်ိန္သည္လည္း ညဥ့္သထက္ညဥ့္နက္လာေလျပီ။ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ လမ္းေဘးမွ `တေဖ်ာေဖ်ာ´ အသံမ်ားၾကားရသျဖင့္ ရုတ္တရတ္လန့္ျဖန့္သလုိ ျဖစ္သြားျပီး ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လုိက္ေသာ အခါ ………………………….         လမ္းေဘးတြင္ေပါက္ေနေသာ ၀ါးရုံပင္ၾကီးသည္ ယိမ္းထုိးလႈပ္ရွားေနသည္ကုိ ေတြ့ရေပသည္။ ထုိ၀ါးရုံပင္ၾကီး၏ လႈပ္ရွားပုံမွာ သာမာန္ေလတုိက္၍ လႈပ္ရွားေနသည့္ပုံမ်ုိး မဟုတ္၊ကၽြန္ေတာ္ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေတြးမေနေတာ့ပဲ  ေရွ့ကုိသာဆက္္ေလွ်ာက္ခဲ့ သည္ ။ ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ့ တံတားေလးတစ္ခုအနားေရာက္ခဲ့တယ္။ ျမဳိ့နဲ့လည္းအလြန္ေ၀းကြာေနျပီ။ တံတားရဲ့ အေနာက္ဖက္မွာ သခၤ်ဳိင္းကုန္းရွိသည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္၏စိတ္တြင္ သိေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သည္ သရဲေၾကာက္တတ္သူမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ဂရုမစုိက္ေပ။
          ထုိအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏နားထဲ၌ စက္ဘီးနင္းသံလုိလုိ `တကၽြီကၽြီ´ ျမည္သံကုိၾကားေနေသာေၾကာင့္  အေနာက္သုိ့ရုတ္တရတ္ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ...........ဆုိက္ကားတစ္စီးျဖစ္ေနတယ္။ ထုိဆုိက္ကားသည္ ကၽြန္ေတာ္အနားမွ တအိအိနဲ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျဖတ္သြားေလသည္။ ေမွာင္မည္းထဲတြင္ မသဲမကြဲျမင္ေနရေသာ ဆုိက္ကားသမားကုိ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေျပာလုိက္သည္။ `ေဟ့လူ…ဆုိက္ကားဆရာ ၊ကၽြန္ေတာ့္ကုိေခၚသြားပါလားဗ် ၾကဳိက္တဲ့ေနရာကုိ ကၽြန္ေတာ္စိတ္အရမ္းညစ္ေနလုိ့ ၊ က်သေလာက္ပုိက္ဆံ ကုိရွင္းေပးပါ့မယ္။ ´ ဆုိက္ကားသမားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အားခြန္းတုံ့ျပန္ျခင္းမရွိ ဘဲ ရပ္ေနေလသည္။ ထုိအခါ ကၽြန္ေတာ္က ရပ္ေနတဲ့ ဆုိ္က္ကားအနားကုိသြားျပီး `ကၽြန္ေတာ္လုိက္ခဲ့မယ္ေနာ္´ `အင္းအင္း´ ဆုိက္ကားသမားရဲ့ေျဖပုံမွာ လူမမာတစ္ေယာက္ညဥ္းသံ နွင့္ပင္ တူေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မစဥ္းစားေနေတာ့ပဲ  ဆုိက္ကားေပၚတက္ထုိင္လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆုိက္ကားေပၚေရာက္သည္နွင့္ ဆုိက္ကားသမားက စတင္ျပီးနင္းထြက္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆုိက္ကားေပၚပါလာရင္း စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာပဲ ေခါင္းငုိက္စုိက္ခ်ထားျပီး နင္းျမဲနင္းေနေသာ ဆုိက္ကားသမားကုိ အကဲခတ္ေနမိသည္။ ဆုိက္ကားသမားသည္ ခေမာက္ၾကီးတစ္လုံးကုိေအာက္စုိက္ ေဆာင္းထားျပီး အနက္ေရာင္အကၤ်ီလက္ရွည္ကုိ ၀တ္ဆင္ထားသည္။ ခႏၵာကုိယ္မွာလည္း ပိန္လွီလြန္းလွသည္။ ဆိုက္ကားသမားက အားသြန္ခြန္စုိက္ နင္းေနသည္မွန္ေသာ္လည္း ဆုိက္ကားရဲ့ ေရႊ့လွ်ားေနပုံမွာ ေနွးေကြးလြန္းေနေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခုေျပာမည္ၾကံစီလုိက္ခ်ိန္မွာ နွာေခါင္းထဲသုိ့ ညီွစုိ့စုိ့အနံ့ တစ္ခု၀င္လာေသာေၾကာင့္ ႏွာေခါင္းကုိလက္ျဖင့္ပိတ္ထားလုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္တြင္ တစ္ေနရာရာမွာ တိရိစာၧ န္ အေသတစ္ေကာင္ေကာင္ရဲ့ အပုပ္နံ့ျဖစ္နူိင္သည္ဟုထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လက္ျဖင့္နွာေခါင္းကုိပိတ္ရင္း ဆုိက္ကားသမားကုိၾကည့္လုိက္တယ္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ အပုပ္နံ့ကဆုိးဆုိး၀ါး၀ါးၾကီးနံလာျပန္သည္။ ထုိသူရဲ့ ခႏၵာကုိယ္မွနံေနသလား  လုိ့ေတာင္ထင္ရေလာက္ေအာင္ပင္  ေထာင္းခနဲျဖစ္သြား သျဖင့္ မေအာင့္မနူိင္ေတာ့ပဲ ေအာ့အန္ခ်င္စိတ္မ်ား ျဖစ္ကာ ဆုိက္ကားသမားကုိေျပာလုိက္ေလသည္. ။
`ျမန္ျမန္နင္းပါ ဆုိက္ကားဆရာရယ္ အပုပ့္နံကလည္း ဘယ္ကနံေနမွန္းမသိဘူး ခင္ဗ်ားဆုိက္ကားကလဲ ေနွးလုိက္တာ´
`ဌဲဌဲ…ဌဲ´ ဆုိက္ကားသမားက ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ရယ္ေနေလသည္။ သူ၏ရယ္သံမွာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ့ ရယ္သံနွင့္ပင္ မတူပဲ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ ေယာက္်ားတစ္ဦးအား ၾကာပစ္၍ ရယ္သံမ်ဳိးနွင့္တူေနေပသည္။  `ရယ္မေနပါနဲ့ ဗ်ာ စိတ္ညစ္ေနရတဲ့ အထဲ ျမန္ျမန္နင္း´ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးျဖင့္ေျပာလုိက္ေသာ အခါမွဆုိက္ကား သမားသည္ အားကုန္ အေျပးနင္းေလသည္။ ဆုိက္ကားသည္ျမန္သည္ထက္ျမန္လာျပီး လမ္းေဘးရွိေျမာင္းထဲ့ သုိ့အရွိန္ျပင္းစြာထုိးဆင္းလုိက္ေလသည္။  သုိ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ သတိၾကီးစြာနဲ့ ဆုိက္ကားေပၚမွခုန္ဆင္း လုိက္ခဲ့သည္။ အရွိန္ျပင္းစြာည ကၽြန္ေတာ္ တစ္ဖက္သုိ့လြင့္စင္သြားျပီး ဆုိက္ကား သမားနဲ့ဆုိက္ကားကေတာ့ ေျမာင္းထဲသုိ့ အရွိန္ျပင္းျပင္း ထုိးဆင္းသြားျပီး `၀ုန္း´ဆုိေသာ အသံနွင ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးကုိ ဆူညံသြားခဲ့ သည္။. ကၽြန္ေတာ္လြင့္စင္ သြားတဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ေခါင္ကြဲသြားေသာ္လည္း လဲက်တဲ့ေနရာမွ အျမန္ထကာ ထုိးက်သြားတဲ့ ေျမာင္းထဲသုိ့ ဆုိက္ကားသမားနွင့္ ဆုိက္ကားကုိရွာေတာ့ လည္းမေတြ့ေပ။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးမွာလည္း ပကတိ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လွ်က္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အစဥ္းစားရက်ပ္သြားခဲ့တယ္ ၊။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္တြင္ ဆုိက္ကား အရွိန္မထိန္း နူိင္ပဲ ေျမာင္းထဲ သုိ့ ထုိးက်သြား ျခင္းဟု ယူဆ၍ `ဗ်ဳိ့…ဆုိက္ကား ဆရာ´ ေအာ္ေခၚၾကည့္ျပန္ေသာ္လည္း မည္သည့္အသံတစ္စုံ တစ္ရာမွ်မၾကားရေပ။ ကၽြန္ေတာ္ အနည္းငယ္ေက်ာခ်မ္းလာခံဲ့တယ္ ၊ေၾကာက္စိတ္ေတြလည္း အလုိလို၀င္လာခဲ့တယ္။ ေနရာလဲမမွတ္မိ….ဘယ္ေနရာေရာက္ေနလဲေတာင္မမွတ္မိေတာ့ေပ။ ကြမ္းတညက္ခန့္အၾကာတြင္ အရွိန္ျပင္းစြာေမာင္းနွင္လာေသာ ဆုိင္ကယ္တစ္စီး၏ မီးေရာင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ မ်က္နွာကုိထုိးေနျပီး အနားေရာက္ေတာ့ ထုိးရပ္လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္း၀မ္းသာ သြားခဲ့တယ္ ဒီေနရာမွ ဆက္ျပီးမေနခ်င္ေတာ့ `အကုိ..ျမဳိ့ထဲကုိ ကၽြန္ေတာ္လမ္း ၾကဳံလုိက္ခ်င္လုိ့ရမလား ´ ဆုိင္ကယ္ေမာင္းသူက `မင္းကဒီမွာဘာလုပ္ေနတာလဲ ၊ေခါင္းမွာလည္း ေသြးေတြနဲ့မင္းဘာမဟုတ္တာ လုပ္ထားလဲ မွန္မွန္ေျပာစမ္း´   `မဟုတ္ရပါဘူး အကုိရယ္ ကၽြန္ေတာ္လူေကာင္းပါ။….ဒီလုိဗ်....xx.x…x..x.x…x..x.x..x.´  ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ရွင္းျပလုိက္ေသာ အခါမွထုိသူကေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္ျပီး။ `မင္းေျပာသလုိဆုိ ဒါဟာေသြးရုိးသားရုိး မျဖစ္နူိင္ဘူး …´ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခ်လုိက္ျပီး`ျမန္ျမန္တက္ ငါ့ညီမင္းအတြက္ အႏၱာရာယ္ရွိေနျပီ ´  ေခါင္းမွထြက္ေနေသာေသြး မ်ားတိတ္ေစရန္ ကၽြန္ေတာ္၏ အေပၚအကၤ်ီ ခၽြတ္ကာ ေခါင္းတြင္စီးထားလုိက္ျပီး ဆုိင္ကယ္ေပၚသုိ့တက္လုိက္သည္ နွင့္တစ္ျပဳိင္နက္ ဆုိင္ကယ္မွာ စတင္၍ထြက္ခြာခဲ့သည္။  ထုိသူက ဆုိင္ကယ္ေမာင္းေနရင္း `ငါ့ညီက အဲ့ဒီဆုိက္ကားကုိ ဘယ္ကဌားခဲ့တာလဲ ´
`ကၽြန္ေတာ္..ဟုိး..ျမဳိ့အျပင္ ၀ါးရုံပင္ေအာက္တံတားနားေလးက ဌားလာတယ္ပါ´ကၽြန္ေတာ္ေျပာရင္း လက္ညိဳးထုိးျပလုိက္သည္။
`ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ´ `အနည္းဆုံးတစ္နာရီ ေလာက္ေတာ့ရွိမယ္ထင္တယ္´ `ဟုတ္လား…ေဟာေျပာရင္းဟုိမွာေတြ့လားငါ့ညီေျပာတဲ့ တံတားဆုိတာ အဲ့တံတားမလား´ `ဟာ..ဟုတ္တယ္ …..အဲ့တံတားပဲ´ ကၽြန္ေတာ္ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာနဲ့ ေျပာလုိက္မိတယ္။ ေၾကာက္စိတ္ေတြက တဖြားဖြား ၀င္လာျပီး တကုိယ္လုံးတုန္ရီလာခဲ့တယ္။ `အဲ့ဒီတံတား နားက၀ါးရုံပင္ေနာက္မွာသခ်ၤိဳင္းကုန္း ရွိတယ္ …အကုိတုိ့တျခားလမ္းက သြားၾကတာေပါ့´ ေျပာေျပာဆုိဆုိနဲ့ပဲ  လမ္းမအတုိင္းမသြားေတာ့ပဲ  တစ္ဖက္သုိ့ခ်ဳိးေကြ့ျပီး ျဖတ္လမ္းကေနေမာင္းေလသည္။ အခ်ိန္ၾကာလာသည္နွင့္အမွ်၀ါးရုံပင္ၾကီးနဲ့ တျဖည္းျဖည္းေ၀းကြာ လာေသာေၾကာင့္ ေၾကာက္စိတ္မ်ားလည္းေျပ ေပ်ာက္လာတယ္လုိ့ကၽြန္ေတာ္ ခံစားလုိက္မိတယ္။ ဆုိင္ကယ္ေမာင္းသူက ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္စိတ္ေျပေလာက္ျပီ ဟုထင္ျပီး စကားစျပန္သည္။ `ငါ့ညီကျမဳိ့ျပင္ကုိဘာလုိ့တစ္ေယာက္တည္း ဘာလုိ့ထြက္လာရတာလဲ ´ `ကၽြန္ေတာ္လည္း ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကုိေျပာျပလုိက္ေသာအခါမွ ကၽြန္ေတာ့္ကုိနွစ္သိမ့္အားေပး စကားဆုိျပီး ျမဳိ့ထဲတစ္ေနရာမွာ ခ်ေပးခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ့ နွစ္ေယာက္အျပန္အလွန္ ရင္းရင္းနွီးနွီးနူတ္ဆက္ခဲ့ျပီး ထုိသူက ဆုိင္ကယ္ကုိေမာင္းကာထြက္ခြာသြားေလသည္။ သိပ္မၾကာလုိက္ ကၽြန္ေတာ္သူ့ကုိၾကည့္ေနရင္း၌ ပင္ မ်က္စိေရွ့မွ အလုိလိုေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။ တကယ္ေလလားအိမ္မက္ေလလား အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြမိေနေပမယ္… အျဖစ္အပ်က္မ်ားကတကယ္ပင္ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္.။ ထုိညကအျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ျမင္ေယာင္ေနရင္း ၾကက္သိန္းမ်ားထေနပါေတာ့သည္။ ……(ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုကုိ အေျခခံထားပါသည္) ..
Writing by Ye Tay Za Kyaw*

`တေစၱ ေျခာက္ေသာည (တဲအတြင္းမွ နာနာဘာ၀)´(ပရေလာက ၀တၳဳတုိ)

`ဂ်ိမ္း…ဂ်လိန္း ဂ်ိမ္း..ေ၀ါ..ေ၀ါ..ေ၀ါ´
မုိးမွာ သည္းၾကီးမဲၾကီး ရြာသြန္းေနလွ်က္ ေလမ်ားကလည္း အဆက္မျပတ္တုိက္ခတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေလသံနွင္မုိးသံ တုိ့မွာေရာေနွာေနခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွာ ညေနေစာင္းမုိးခ်ဳပ္လုစ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္းကလည္းေမွာင္မည္းစျပဳ ေနျပီမုိးကလည္း တိတ္မည့္ပုံမေပၚေပ။ သည့္အတြက္ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာ နားခုိရမည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ တစ္ကုိယ္လုံးကုိ လုံေစတဲ့ မုိးကအက်ီၤရွည္ၾကီးတစ္ထည္မွလဲြ၍ ဘာမွမပါေပ။ လမ္းမွာလည္း ေတာလမ္းေလးျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ရႊံ့ဗြက္မ်ားမွာထူထပ္ေနေပသည္။ ဒီ့အျပင္ မုိးခ်ဳပ္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးကုိ ကၽြန္ေတာ္အဘယ္သုိ့မွ် ပုံကန္ရမည္နည္း.. မုိးအတြက္ အကာအကြယ္ယူရေပဦးမယ္။ တျခားမစဥ္းစားေတာ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္၏မ်က္စိမ်ားက နားခုိရန္ေနရာေကာင္းေကာင္းရဖုိ့ ေဆာ့ကစားရွာေဖြေနခဲ့ ပါသည္.။ မၾကာမီ ေမွာင္လုေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္ ထဲမွ မထင္ရွားသည့္ ၀ုိးတုိး၀ါးတား အရာ၀တၳဳ တစ္ခုကုိကၽြန္ေတာ္ေတြ့လုိက္ ရတယ္။ ထုိအရာသည္သက္မဲ့ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ေျခလွမ္းမ်ားကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ကာ `ဒါဟာငါ့အတြက္ တည္းခုိစရာေနရာျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နုိင္တယ္ ´ ဟုစိတ္ကေရ၇ႊတ္ရင္း မထင္မရွားျမင္ေနရေသာ အရာ၀တၳဳဆီကုိ ဦးတည္ခဲ့ ပါသည္။ အနားေရာက္မွ တဲေလးတစ္လုံးျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အတုိင္းမသိ ၀မ္းသာသြားခဲ့့တယ္။
အဆုိပါတဲေလး၏ အမုိးမွာေကာင္းမြန္၍ တဲအတြင္း၌ ေျခာက္ေသြ့ေနမည္ဟု တဲ ေလး၏အသြင္အျပင္ကုိၾကည့္ ၍ကၽြန္ေတာ္ယူဆ မိ လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ တဲမွာလူေနဟန္ရွိမည္မတူ ။တံခါးမွာ ေသာ့မရွိေပမယ့္ဂ်လက္ ထုိးထားေလသည္။ မုိးမွာလည္းပုိ၍ပင္ သည္းလာသည္ဟုထင္ရေပသည္။ ထုိတဲအတြင္းမွာတစ္ညတာ တည္းခုိရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြေ၀မေနေတာ့ပဲ တံခါးဂ်လက္ကုိ ဖြင့္ကာတဲ ထဲသုိ့၀င္ခဲတယ္။ တဲအတြင္းမွာ ေမွာင္ျပီးထုိင္းမႈိင္းေနသည္ကုိေတြ့ရေပသည္။ အသင့္ပါလာေသာမီးျခစ္ကုိ တစ္ခ်က္ျခစ္လုိက္ရာ တဲအတြင္းသုိ့၀င္ေရာက္သည့္ မည္းနက္ေသာလမ္းကုိ မီးေရာင္ျဖင့္ျမင္ေတြ့လုိက္ရေပသည္။ ခုလုိစိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာညမ်ဳိး လူသူမရွိတဲ့ အရပ္တြင္ ရွိသည့္လမ္းကေလးမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားမည္ကုိ အနည္းငယ္သာစုိးရိမ္ဖြယ္ရွိေသာ္လည္း တဲတံခါး၀ကုိ လုံျခဳံမႈရွိေအာင္ ဂရုတစုိက္ပိတ္လုိက္ေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္မီးျခစ္တစ္ခ်က္ထပ္ျခစ္ျပီး အတြင္းလမ္းေလးအတုိင္း၀င္ေရာက္ခဲ့ရာ အခန္းငယ္တစ္ခန္းကုိေတြ့ရေလသည္။ ထုိအခန္းငယ္တြင္ေလေကာင္းေလသန့္ရေသာေၾကာင့္ ေနသာထုိင္သာရွိသြားခဲ့ တယ္။ ထုိ့ျပင္သံေခ်းတက္ေနေသာ မီးဖုိတစ္လုံးကုိ ေတြ့ရွိရေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏အတြင္းတြင္ခံ ၀တ္ထားေသာ အက်ီၤမွ အပုိင္း တစ္ခ်ဳိ့ကပါလာေသာဓားျဖင့္ ျဖတ္ယူျပီး မီးေမႊးလုိက္ရာ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္ မီးလင္းလာခဲ့သည္။ မီးဖုိ၏အေနာက္ဖက္တြင္ သစ္သားမ်ားပုံထားတာေၾကာင့္ မီးေမႊးရန္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလုပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္ဟု ထင္သည္.။  ကၽြန္ေတာ့္၏ ဘြတ္ဖိနပ္ကု္ ခၽြတ္ကာ ေျခာက္သြားေစရန္ မီးဖုိေဘးတြင္ေထာင္ထား လုိက္တယ္။ အားလုံးအဆင္ေျပသြားျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ၏ခႏၵာကုိယ္ကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ့လွဲခ်လုိက္ပါသည္။ ခဏတာေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားေပမယ္.. နိူးလာတဲ့ အခါ မီးဖုိမွမီးမ်ားက ၀င္လက္စြာေတာက္ေလာင္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကာရွည္စြာ အိပ္မရေပ။
ထုိအျပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ခႏၵာကုိယ္ထုံထုိင္းကုိက္ခဲမႈကတစ္ေၾကာင္း ၊ၾကမ္းေပၚတြင္လွဲ၍ အိပ္ရသျဖင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏သြား လာလႈပ္ရွားသံမ်ားကုိ ၾကားေနရသျဖင့္ ၾကာၾကာမအိပ္နူိင္ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ တဖက္သုိ့ ကုိယ္ကုိ လွည့္ျပီး အိပ္မည္ျပဳရာ အခန္းဆီသုိ့လာသည့္ ေျခသံကုိၾကားေနရေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ထိတ္လန့္ သြားခဲ့ တယ္။ ျပတင္းေပါက္မ်ားကု္ပ်ဥ္ျပားနွင့္ အေသပိတ္ထားသည့္အျပင္ အ၀င္တံခါးကုိလည္းကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာပိတ္ခဲ့ ျခင္းျဖစ္၍ တဲအတြင္းသုိ့ ၀င္ရန္အေပါက္မရွိေပ။ ထုိ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္အတန္ေၾကာက္လန့္ သြားေသာ္လည္း ထ၍ရင္ဆုိင္ရသည္မွ တစ္ပါး အျခားမရွိပါေတာ့ေခ်။ ထုိ၀င္လာေသာလူစိမ္းသည္ သြက္လက္ျခင္းမရွိ ၊မီးေတာက္ေနေသာမီးဖုိ ဆီသုိ့တေျဖးေျဖး  ေလွ်ာက္၍သြားေလသည္။
သူသည္အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သတိျပဳမိဟန္ မတူေခ်။ ထုိလူမွာမီးဖုိ့ရွိရာသုိ့ တည့္မတ္စြာ ေလွ်ာက္သြားရင္း သူ၏စြတ္စုိေနေသာ လက္အစုံကု္္ိ မီးကင္ေနေလသည္။ ထုိလူကုိကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေခ်မျပတ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ျပီး အကဲခတ္ေနမိသည္။ ထုိလူမွာခုလုိညမ်ဳိးတြင္ လူသားတစ္ေယာက္ၾကဳံေတြ့ရသည့္ စုိစြတ္မႈထက္ပင္ ပုိ၍ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး စုိစြတ္ လွ်က္ရွိသည္ကုိ ေတြရေပသည္။ အ၀တ္အစားမ်ားက ေဟာင္းႏြမ္း စုတ္ျပတ္ေနျပီး သူ့ခႏၵာကုိယ္ေပၚမွ ေရမ်ားဟာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ့ စီးက်လွ်က္ရွိေပသည္။ ဦးထုပ္လည္းေဆာင္းထားျခင္းမရွိေပ။ သူ့့မ်က္လုံးမ်ားအထက္ရွိ ေထာင္ေနေသာ ဆံပင္မ်ားမွ ေရစက္တုိက မီးက်ီခဲ မ်ား အေပၚသုိ့စီးက်ေနေသာေၾကာင့္ တစ္ ရဲွ..ရွဲ ျမည္ေနေပသည္။ ထုိလူကုိကၽြန္ေတာ္ ျမင္လုိက္သည္နွင္ တစ္ျပဳိင္နက္ ဥပေဒေဘာင္အတြင္း မွလူမဟုတ္ဟု ယူဆမိလုိက္ေသာ္လည္း လူၾကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္မည္ဟု တဖန္ေတြးယူမိလုိက္ျပန္သည္။ ထုိ့ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ကပဲ သူ့ကုိ စတင္ႏူတ္ဆက္လုိက္ေလရာ မၾကာမီ ရင္းႏွီးသြားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က စကားစမိလုိက္သည္..။
`ကၽြန္ေတာ္တုိ့ လူသားေတြအတြက္ ေတာ့ သာယာတဲ့ မုိးေလ၀သ ဆုိတာ ဘယ္မွာရွိနူိင္မွာလဲ  မိတ္ေဆြရာ ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတဲကေလးက ေျခာက္ေျခာက္ေသြ့ေသြ့ ရွိေနလုိ့ ေတာ္ေသးတယ္လုိ့ဆုိရမွာေပါ့ဗ်ာ´
တဲအျပင္ဖက္တြင္ ရွိေနေသာ ေသလုေမ်ာပါး ေနၾကာပင္မ်ားနွင့္ အတုိင္းအဆမရွိ သန္စြမ္းေနၾကေသာ ေပါင္းပင္ၾကီးမ်ားသည္  မုိးေရေၾကာင့္ ယိမ္းထုိးေနၾကေလသည္။ ထုိလူစိမ္းက `တစ္ခ်ိန္က ဒီတဲေလးဟာ သိပ္သန့္ရွင္းမႈ မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သာမာန္ ဧည့္ရိပ္သာေလ တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ေနတဲ့ အျမဲေနတဲ့သူ မရွိေတာ့ဘူး´ သုိ့ေသာ္ သူေတာင္းစားမ်ားေနထုိင္သည့္ ေနရာတုိ့တြင္ ေတြ့ရတတ္ေသာ ဘူးခြံ၊ပုလင္းခြံ စသည္တုိ့ကုိ ဤတဲ အတြင္းတြင္ လုံး၀မေတြ့ရေပ။
 `ဒါနဲ့ … အဲ့ဒါေတြကုိ ဘာလုိ့မေတြ့တာလဲ…´
သူေျပာခဲ့သလုိ သန့္ရွင္းမႈမရွိခဲ့ဘူး ဆုိရင္ အခု ဘာေၾကာင့္ အဲ့ အရာမ်ား မေတြ့ရသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ေမးခြန္း ထုတ္ေနမိသည္။ ထုိလူက အေျဖစကားမဆုိမီ မသက္သာေသာဟန္ျဖင့္ သက္ျပင္းကုိ ေလးေလးပင္ပင္ ခ်ကာ
 `ဒီတဲမွာ သရဲ…ေနတယ္ေလ…ဒီမွာသရဲရွိတယ္´
ကၽြန္ေတာ္မယုံနူိင္ေသာ အၾကည့္နွင့္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ျပီး သူ့ကုိၾကည့္မိလုိက္သည္။ `အဲ့ဒီသရဲက အလြန္အစြမ္းထက္တာ၊ သူ့ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းကေတာ့ သူဟာ ဒီတဲအေနာက္မွ ရွိတဲ့ ေရတြင္း ပ်က္ထဲကုိ ကုိယ္တုိင္ ဆင္းေသလုိက္တာပဲ ..´
ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စား သြားျပီးသူ့အနားကုိ တုိးသြားမိတယ္။ ဒီ့ေနာက္သူက ဆက္ျပီးေျပာတယ္ `ေတြ့တဲ့ လူေတြက ဆြဲတင္လုိက္ေတာ့ သူ့တစ္ကုိယ္လုံး ရႊံ့ေတြေပျပီးေသေနတယ္။ အဲ့ဒီ့သရဲက ဒီတဲေပၚကုိ တက္လုိက္ဆင္းလုိက္လုပ္ေနတယ္ ။ တစ္ခါ တခါ ဒီတဲထဲကုိ မုိး၀င္ခုိတဲ့ လူေတြဆုိရင္ သူ့ေျခသံေၾကာင့္ အိပ္ေရးပ်က္ၾကရတယ္..။ ´ ေျပာရင္း ထုိလူစိမ္းက ထပ္ျပီး သက္ျပင္းခ်လုိက္ျပန္သည္။  ကၽြန္ေတာ္က-
 `ဒါေပမယ္.. ကၽြန္ေတာ္တုိ့ကုိေတာ့ ဒီသရဲကေျခာက္မွာ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ´
`ဟုတ္ကဲ့ ….ကၽြန္ေတာ္တုိ့ကုိသူက ေျခာက္မယ္မထင္ပါဘူး´ သူ့စကားအဆုံးတြင္ ကၽြန္ေတာ္က ရယ္လုိက္ျပီး ….`ဟား..ဟား..ဟားး… ဘယ္သူေတြဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သရဲဆုိတာကုိ တစ္ခါမွမျမင္ဖူးပါဘူး´ ထုိလူစိမ္းက စိတ္ပ်က္သည့္အသြင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ကုိ စူးစုိက္ၾကည့္ေလသည္။ ျပီးေတာ့.သူက……
` ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်ားဘယ္ေတာ့မွျမင္ဘူးမွာ မဟုတ္ဘူး ။ ဒါေပ့မယ့္ …ဒီတဲမွာ ၀င္တည္းၾကတဲ့ သူေတြအားလုံး သရဲမေျခာက္ခံရတာမရွိဘူး ။ အကုန္လုံးေျခာက္ခံ ရတာၾကီး ပဲ´
ထုိသူမည္သုိ့ပင္ေျပာေနပါေစ ကၽြန္ေတာ္က မယုံၾကည္ပါ။
`ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္လုပ္ေနတာ သရဲမဟုတ္ဘူး..။ မိတ္ေဆြ တဲေပၚတက္လာလုိ့ ကၽြန္ေတာ္နူိးသြားတာ.. ´
ထုိအခါ ထုိသူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေလွာင္ေျပာင္သလုိ ရယ္ေနေလသည္။ `ဟား…ဟာ.း…ဟား…ဟား…ဟား´ သူ၏ကုိယ္မွစီးက်ေနေသာ ေရထုိ့က အဆက္မျပတ္ ၾကမ္းေပၚသုိ့ စီးက် ေနေပသည္။  သူ့ကုိယ္မွလည္း အနံ့ဆုိးမ်ား ထြက္ေပၚ၍ လာေလေပသည္။
`ဘု ရားေရ….မိတ္ေဆြ ….အေနနဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေျခာက္နူိင္ေတာ့ဘူးလား…´ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလုိက္မိသည္ ။ ထုိလူက အနည္းငယ္ရယ္လုိက္ျပီး ………
`မေျခာက္ေတာ့ဘူးတဲ့ လား …ဟ…ဟ….ဟ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ေတာ့မွေျခာက္မွာ မဟုတ္ဘူး ၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ့လုိ လူေတြဟာ မုိးေလ၀သ ေကာင္းေကာင္း ၊ ဆုိးဆုိး ေႏြျဖစ္ျဖစ္၊ေဆာင္းျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျခာက္တယ္ဆုိတာ မရွိဘူး.. ဒီမွာၾကည့္ေလဗ်ာ´
ေျပာေျပာဆုိဆုိနွင့္ သူ၏ရြံမ်ားေပေနေသာ လက္အစုံကုိ မီးထဲသုိ့ ထုိးသြင္းျပီးကၽြန္ေတာ့္ကုိ စူးစုိက္ၾကညိ့ေနေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အခုမွ သူေျပာသမွ်ေတြသတိရ သြားျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ဘြတ္ဖိနပ္ကုိေကာက္ယူကာ ေၾကာက္လန့္တၾကားေအာ္ ဟစ္ကာ မုိးသက္ေလျပင္းက်ေနေသာ ညအေမွာင္ထဲသုိ့ ထြက္ေျပးခဲ့မိပါေတာ့သည္။
Writing by –Ye’ Tay Za Kyaw (ကာရန္ငယ္)
                               Thankyou.

..

..
Free Explode Red - Handwriting Cursors at www.totallyfreecursors.com

လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုနူိင္ပါသည္..။

HTML Comment Box is loading comments...
လာေရာက္လည္ပတ္ က်သည့္ အတြက္ေက်းဇူး အထူးတင္ပါသည္ခင္ဗ်ာ။
Twitter Bird Gadget